All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

"உனதுயிராய் இருந்திடவா!!"- கதைத் திரி

Status
Not open for further replies.

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
அடுத்து ஆரம்பிக்க போகும் கதை

"உனதுயிராய் இருந்திடவா,"

வழக்கமான காதல் கதை தான் உங்கள் ஆதரவுடனே ஆரம்பிக்கிறேன்.

கதையை படிங்க
கருத்தை பகிர்ந்த்துக்குங்க!!

விரைவில் டீசர் உடன் வருகிறேன்
 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
அடுத்த கதை இது தான் மக்களே..

Jan 1st போல ஆரம்பிக்கிறேன்..

Teaser எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க.

அப்படியே நல்ல ஹீரோ ஹீரோயின் போட்டோவும் select பண்ணி கொடுங்க.

உனதுயிராய் இருந்திடவா!!!


வண்ண வண்ண மலர்கள் வாசத்தை அள்ளி வீசி கொண்டிருந்த அந்த பூங்காவின் கல் மேடையில், மனம் நிறைந்த துள்ளலுடன், ஒரு வித இன்ப அவஸ்தையுடன் அமர்ந்திருந்தாள் ருவந்திகா ஸ்ரீ. அவள் கண்ட பல நாள் கனவு இன்னும் சற்று நேரத்தில் நிறைவேற போகிறது.

காதலில் விழுவது இன்பம் என்றால், அந்த காதல் நம் கை சேரும் பொழுது பேரின்பத்தை தருமே.. இங்கு வந்து பத்து நிமிடம் தான் இருக்கும், ஆனால் அவளுக்கு என்னவோ பத்து மணி நேரம் காத்திருந்தது போல் தோன்றியது. எப்பொழுது வருவான் எப்பொழுது வருவான் என நொடிக்கு ஒரு முறை பூங்காவின் வாயிலையே பார்த்து கொண்டிருந்தாள். இருப்பு கொள்ள முடியவில்லை அவளால். இருக்கையை விட்டு எழுந்தவள் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்து, கை விரல் நகம் காணாமல் போகும் அளவிற்கு கடித்து கொண்டிருக்க, அவளின் நாயகன் அவளை ஏமாற்றாமல் உள்ளே நுழைந்தான்.

உள்ளே நுழைந்தவனை கண்டவள் மனம் சிறக்கில்லாமல் பறக்க, அருகே வந்தனோ, புன்னகை முகமாக அவளை நோக்கி, கையில் இருக்கும் பூங்கொத்தை அவள் புறம் நீட்டி,

"ஐ லவ் யூ ருவந்திகா,"

என தன் காதலை அழகாய் கூற, அவளும் இதற்கு தானே காத்திருந்தாள், அவன் காதலை மனமகிழ்ந்து ஏற்று கொண்டவள், அவன் நீட்டிய பூங்கொத்தை வாங்கி கொண்டு,

ஐ லவ் யூ டூ கோகுல்,"

என அவன் மார்பிலே சாய்ந்து இறுக அணைத்து கொண்டாள்..

****************************

"நிகழும் மங்கள ஆண்டு, தை மாதம் இருபத்தி இரண்டாம் தேதி, திருநிறைசெல்வி ருவந்திகாவிற்கும், திருநிறைசெல்வன் நித்ரனுக்கும் திருமணம் பெரியோர்களால் நிச்சயக்கப்படுகிறது,"

என புரோகிதர் திருமண பத்திரிக்கையை படித்து முடிக்க, சூழ்ந்து இருந்த அனைவர் மனமும் நிறைந்து இருக்க, இருவர் மேலும் பூக்களை தூவி ஆசிர்வதிக்க, ருவந்திகாவின் மனமோ, இந்த திருமணத்தை எண்ணி கலங்கவும் முடியாமல், நம் வாழ்விலும் நல்லது நடக்க போகிறது என்று மகிழவும் முடியாமல் வெறுமையாய் அமர்ந்திருந்தாள்.

********************************

"மாங்கல்யம் தந்துனானே மம ஜீவன ஹேதுனா

கண்டே பத்னாமி சுபாகே த்வம் சஞ்சீவ சரத சதம்”

என மந்திரம் முழங்கியதும், ருவந்திகாவின் சங்கு கழுத்தில் மனம் முழுவதும் அவள் மீதான வெறுப்புடன், தாலியை அணிவித்தான் விதுன். அவள் மீது அவனுக்கு இருந்த வெறுப்பின் உச்சம், தாலியை அப்படியே கழுத்தோடு நெருக்கி அவளை அப்படியே கொன்று விட மாட்டோமா என்றளவிற்கு இருக்க, ருவந்திகாவோ விதுனின் முகத்தை ஏறெடுத்து பார்க்கவும் திராணி இல்லாமல் இருக்க மௌனமாய் கண்ணீர் விட்டாள்.

*******************************

"உனக்கென்ன, அவ்வளவு திமிரா?. என் காதலை ஏத்துக்க முடியாதோ!!. ஐ பிக்ஸ்ட், இந்த ஜென்மத்தில் நீ தான் என் வைப். தட்ஸ் இட்,"

என அவள் மீதான முழு காதலை கூட தேவேஷ்வர், காட்டமாக கூற, ருவந்திகாவோ, அதை விட காட்டமாக, இரு கைகளையும் கட்டி கொண்டு அவனை அமர்த்தலாக பார்த்தபடி,

"எனக்கு உங்க கிட்ட என் திமிரை காட்ட வேண்டிய எந்த அவசியமுமில்லை. உங்க காதலை ஏத்துகிற நிலைமையிலும் நான் இல்லை. நீங்க பாலைவனத்தில் நீர் தெளிச்சு செடி வளர்க்க பார்க்கிறீங்க. அது வீண் முயற்சி,"

என கூறிவிட்டு அவன் பதிலையும் எதிர்பாராமல் திரும்பி செல்ல முயன்றவளை சொடக்கிட்டு அழைத்தவன்,

"டூ யூ சேலென்ஜிங் மீ?, நான் தேவேஷ்வர். இதுவரைக்கும் நான் எதிலும் தோற்றதா சரித்திரமே இல்லை. நிச்சயம் உன்னை என் காதலில் விழ வைப்பேன், இட்ஸ் அ சேலேஞ்,"

என அவன் அவளிடம் சவால் விட, அவளோ,

"ஆல் தி பெஸ்ட்,"

என ஒற்றை வாக்கியத்தில் அவனை அடக்கியவள், அவனை திரும்பியும் பாராமல் விருவிருவென்று வெளியே சென்று விட்டாள்.
 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
வணக்கம், வந்தனம், நமஸ்கார் செல்லங்களே,
வந்துவிட்டேன் நான் உங்கள்
தர்ஷி ஸ்ரீ.
அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்💐💐💐.

இந்த புத்தாண்டு எல்லாருக்கும் எல்லா நலமும் வளமும் வழங்க வேண்டும் என மனதார வாழ்த்துகிறேன்❤❤.

இதோ என்னுடைய பதினோராவது கதை இந்த நல்ல நாளில் இனிதே ஆரம்பிக்கிறேன்.

உனதுயிராய் இருந்திடவா கதையின் முதல் அத்தியாயம் பதிந்து விட்டேன். படித்து விட்டு தங்களின் கருத்துகளை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.
எப்போதும் போல வாரத்தில் இரண்டு அத்தியாயம் பதியப்படும்

ஞாயிறு, புதன் ud வரும். நாளைய ud தான் இன்னைக்கு போடுகிறேன்.
அடுத்த ud புதன்கிழமை.

கதை சாதாரண காதல் கதை தான். எப்போதும் போல என்னுடைய பாணியில் கொடுக்க விரும்புகிறேன் தொடர்ந்த உங்கள் ஆதரவுடனே.

வேற என்ன சொல்ல
Happya கதைக்குள் போங்க🥳🥳🥳
 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்

InShot_20220101_130807639.jpg


உனதுயிராய் இருந்திடவா

அத்தியாயம்..1


மார்கழித் திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளால்;
நீராடப் போதுவீர்! போதுமினோ, நேரிழையீர்!
சீர்மல்கும் ஆய்ப்பாடிச் செல்வச் சிறுமீர்காள்!
கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன் குமரன்,
ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளஞ்சிங்கம்,
கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம் போல்முகத்தான்
நாராயணனே, நமக்கே பறைதருவான்,

பாரோர் புகழப் படிந்தேலோ ரெம்பாவாய்.


என, இரவும் அல்லாது, விடியலும் வராது, இரண்டிற்கும் இடையில் புலர்ந்தும் புலராதும், மலர்ந்தும் மலராதும் இருக்கும் அந்த ரம்மியமான அதிகாலை வேளையில், உலகில் ஜனிக்கும் அத்துணை ஜீவ ராசிகளையும் படைப்பது பிரம்மனாயினும், அவர்களை ரட்சித்து, காக்கும் பொறுப்பை செவ்வனே செய்து அருள்பாலிக்கும் ஸ்ரீமன் நாராயணனுக்கு உகந்த மார்கழி திங்களான இன்று, அவன் மீது கொண்ட அதீத காதலின் காரணமாக அவன் தான் தனக்கு துணையாக, இல்லறனாக வர வேண்டும் என காதலில் கசிந்துருகி, சூடிக் கொடுத்த சுடற்கொடியாளான ஆண்டாள் நாச்சியார் பாடிய திருப்பாவை பாடலை அவள் நாவும் முணுமுணுக்க, அரங்கநாதனை, பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டு அருள் பாலிக்கும் நாராயணனை, சயன கோலத்தில் பார்ப்பவர் கண்ணும் மனமும், 'கோவிந்தா இப்பிறவி முடிந்தாலும் என் ஆன்மா நின் பாதம் தனில் தான் இளைப்பாற வேண்டும். இனியொரு பிறவி எடுத்தாலும் நான் நின் பாதங்களில் தான் சரணாகதி அடைய வேண்டும்,' என வேண்டி அந்த நந்தகோபாலின் குமரனின் மீது கொண்ட அளவு கடந்த பக்தியினால், அவனை தங்களது இல்லத்திற்கு அழைக்கும் பொருட்டு, வீதியெங்கும் தங்களது வீட்டு வாசலை பெருக்கி, கூட்டி, சாணம் தெளித்து, வாசலின் அளவை மிஞ்சும் வகையில், பெரிய பச்சரிசி மா கோலமிட்டு, அதன் நடுவில் கோமாதாவின் சாணத்தை உருண்டையாக பிடித்து, அதன் நடுவில் மங்களகரமான, இதழ் பிரித்து சிரிக்கும் மஞ்சள் பூசணி பூவை வைத்து, இறைவனை இல்லத்திற்கு வரவேற்கும் நிகழ்ச்சியை அனைவரும் செய்து கொண்டிருக்க, அதையே தான் தன் வீட்டு வாசலிலும் கர்ம சிரத்தையாக செய்து கொண்டிருந்தாள், ஆண்டாள் நாச்சியார் போல் எவர் மீதும் காதலும் அல்லாது பற்றுதலும் இல்லாது நிர்மலான மனதோடு இருக்கும், இருபத்தி இரண்டு வயது நிரம்பிய பூம்பாவை ருவந்திகா ஸ்ரீ.

மார்கழி மாத பனித்துளி கூட அவள் மீது கரைய ஆசைப்படும் அளவிற்கு பளிங்கு மேனியுடையவளுக்கு, அழகில் எந்த குறையும் இல்லை. செல்வ செழிப்பில் பிறந்து வளர்ந்தவள் கொண்டது பால் வண்ண மேனியும், இமை குடைக்குள் தன்னை விரும்பியே மறைத்து கொள்ளும் மீன் விழியும், அளவான நாசியின் கீழ், புன்னகையே அவளின் புன்னகையை பார்த்து ரசிக்க விழையும் சிரிக்க மறந்த கோவைப் பழ அதரங்களும், மெல்லிய தேகமும் என மொத்தத்தில் பிரம்மன் எனும் சிற்பி பார்த்து பார்த்து வடித்த அழகு சிலை என்றே கூறலாம். அக அழகை மட்டும் அவன் பார்த்து பார்த்து செதுக்கவில்லை, புற அழகிலும் அவளை போல் சிறந்தவர் எவரும் இலர் என எண்ணும் வகையில் அத்துணை நற்பண்புகளையும் அவளின் உள்டக்கியே படைத்துள்ளான். ஆனால், அந்த தேவதையின் மகள் தற்பொழுது இருக்கும் கோலமே வேறு. காலம் அவள் வாழ்க்கையில் ஆடிய கோரத்தாண்டவத்தில் சிதைந்து சின்னாபின்னாமாகி இருக்கிறாள். இருந்தாலும் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கை அவள் உயிர் வாழ காரணமாக இருக்கிறது. வறுமையின் பிடியில் இருந்தாலும் அவளின் அக அழகும், புற அழகும் என்றுமே அவளை விட்டு நீங்காது.

மார்கழி மாதக் குளிர் சில்லென்று அவள் மேனியில் பட்டாலும் அதையெல்லாம் ஒரு பொருட்டாக எண்ணி கொள்ளாதவள், அழகான கோலம் ஒன்றை போட்டு, அதற்கு வர்ணம் தீட்டிக் கொண்டிருந்தாள். கைகள் தான் அழகாக அதை வரைந்ததே தவிர மனமோ, அலங்கோலமாக தான் இருந்தது. அலங்கோலமாக அவள் ஆக்கி கொண்டாளா? இல்லை விதி ஆக்கி விட்டதா? அது அந்த கண்ணனுக்கே வெளிச்சம். தற்பொழுது அவள் மனதில் எந்த சலனமும் இல்லை. அத்துணை நிர்மலாக இருந்தது.

இருந்தாலும் அந்த கோலத்தை அழகாக தான் போட்டு முடித்தாள். ஒரு காலத்தில் அவள் தாய் இப்படி தான், அவர்கள் மாளிகையின் பெரிய வாசலையே அடைக்கும் வண்ணமாய் பெரிய கோலமாக போட்டு வர்ணம் தீட்டி என அந்த இடத்தையே தெய்வ கடாட்ஷமாக ஆக்கி வைப்பார். சூரியன் சிரித்த முகத்துடன் ருவந்திகாவை பார்த்து புன்னகைக்கும் பொழுது தான் எழுந்திரிப்பவள் முதலில் காண்பது அவள் தாயின் கைவண்ணத்தை தான். மெதுவாக சோம்பல் முறித்து தாயின் தோளில் தொத்தி கொண்டே,

"மா கோலம் சூப்பர். எப்படி மா இவ்வளவு அழகா கோலம் போடுற? இவ்வளவு அழகா கோலம் போட்ட கைக்கு என் அன்பு முத்தங்கள் இந்தா வாங்கிக்கோ" என பல்லு கூட தேய்க்காத வாயினால் அவள் அன்னையின் கைகளில் முத்தத்தை அவள் அள்ளி வழங்கினால், அவரோ,

"காலையில் எந்திரிச்சதே லேட்டு, இதில் இன்னும் பல்லு கூட விளக்காம எனக்கு முத்தம் கொடுத்துட்டு இருக்க. ஒழுங்கா போய் சீக்கிரம் ரெடி ஆகு. என்னைக்கு தான் நீ சீக்கிரம் எழுந்து கோலம் போட போறீயோ,"

என செல்லமாய் அவர் கடிந்து கொள்வார். அதற்கு பதிலாக அவளோ,

"என் செல்ல அம்மா இருக்கும் போது எனக்கென்ன கவலை,"
என அவர் கன்னம் கிள்ளி செல்லம் கொஞ்சியது எல்லாம் அவள் நினைவடுக்கில் தற்பொழுது வந்து சென்றது.

"நான் இல்லைன்னா தான் தெரியும் பாரு. அப்போ நீயே எல்லா வீட்டு வேலையும் தானா செய்வ,"

என அவர் அன்று சொன்னது இன்று உண்மையாகி நிற்கிறது அவள் வாழ்வில். உண்மை தான் அவள் தாய் இருக்கும் வரை வீட்டில் ஒரு சிறு துரும்பை கூட ருவந்திகாஸ்ரீ அசைத்ததில்லை. அனைத்தையும் தாயே அவளுக்காக பார்த்து பார்த்து செய்து கொடுப்பார். இன்று அவர் இல்லை, அதனால் அனைத்தையும் தானாக செய்ய பழகி கொண்டாள். முதலில் சிரமமாக தான் இருந்தது. சிரமத்தை பார்த்தால் வாழ்க்கை வாழ முடியுமா? அவளையும் நம்பி ஒரு ஜீவன் இருக்கிறதே!!

அந்த ஜீவன் இவளுக்காக மட்டுமே தானே உயிர் வாழ்கிறது. இவளும் அந்த ஜீவனுக்காக மட்டுமே தானே உயிர் வாழ்கிறாள். இல்லையென்றால் என்றோ உயிர் துறந்து இருப்பாளே!!

கோலம் முடித்த கையோடு, நடுவில் சாணத்தை பிடித்து வைத்தவள், அதில் மஞ்சள் பூவையும் சொருகி விட்டு, தன் வீட்டிற்கு திரும்புகையில், அந்த வீட்டின் உரிமையாளரின் மனைவி சாவித்திரி,

"ஹே மீனு, எப்போதும் போல இன்னைக்கும் உன் கோலத்தை பார்க்கவே சீக்கிரம் எழுந்திரிச்சு வந்துட்டேன். இல்லைனா பொறுமையா எட்டு மணிக்கு தான் எழுந்திரிப்பேன். நானும் தான் வீட்டில் போட்டு போட்டு பார்க்கிறேன். உன் அளவுக்கு அழகா வரதில்லை. எப்படி இவ்வளவு அழகா போடுற நீ?,"

என அவர் ருவந்திகாவை பாராட்ட, அவளோ உதட்டுக்கும் எட்டாத சிரிப்பை ஒன்று உதிர்த்து,

"அதெல்லாம் பெரிய ரகசியம் ஒன்னும் இல்லை ஆண்ட்டி. அம்மா போட்டு பார்த்து இருக்கேன். அதை அப்படியே போட்டேன் அவ்வளவு தான்,"

என கூறியவள் திரும்பி தன் இல்லத்திற்கு செல்ல எத்தனிக்க, அவரோ விடாது மீண்டும்,

"மீனு, இன்னைக்கு கோலம் ரொம்பவே அழகா இருக்கு. இது மாதிரி ரொம்ப அழகா வந்தா, இன்னைக்கு உனக்கு ஏதோ நல்லது நடக்க போதுன்னு அர்த்தம். ஒருவேளை, ஆண்டாள் அரங்கநாதனை சந்திச்ச மாதிரி, நீயும் உன்னை கட்டிக்க போறவனை சந்திக்க போறியோ என்னவோ!"

என கேலி பேச, அவளோ அதற்கும் உதட்டுக்கும் ஒட்டாத சிரிப்பு ஒன்றை தான் உதிர்த்தாள். இந்த வயதில் இருக்கும் எந்த ஒரு ஆசைகளும் கற்பனைகளும் அவளுக்கு வருவதில்லை. பெரிய திரை போட்டு மனதை இறுக மறைத்து கொண்டு வாழ்ந்து வருகிறாள். கடந்த சில வருடங்களில் அவளின் உணர்வுகளை மொத்தமாக அழித்துவிட்டு இருந்தான் விதி என்னும் அரக்கன். அதனாலோ என்னவோ, இப்படியான பேச்சுக்கள் வரும் பொழுதெல்லாம் வயத்திற்கே உரிய கூச்சமும் வெட்கமும் அவளுக்கு வருவதில்லை.

"வேலை இருக்கு ஆண்ட்டி. நான் வரேன்,"

என்று கூறியவள், அமைதியாக தன் இல்லம் நோக்கி நடந்தாள். மனம் எரிமலையாய் வெடித்தாலும் அவள் முகம் எப்போதும் காட்டுவது இந்த நிர்மலான அமைதியை தான். அழுது அழுது, வருத்தம் பட்டு, பட்டு அவள் சோர்ந்து போய் விட்டாள். இனி பழையதை நினைத்து அழுவதற்கோ, வேதனை படுவதற்கோ அவள் மனதிலும் திடமில்லை, உடலிலும் வலுவில்லை.

சென்னையின் முக்கிய பகுதியில், இருக்கும் அவளின் அந்த சிறிய ஓட்டு வீடு, ஒரு காலத்தில் அந்த வீட்டு உரிமையாளரின் வேண்டாத பொருட்கள் வைக்கும் இடமாக இருந்தது. பிழைப்பிற்க்காக சென்னை வந்த போது, தங்க இடமில்லாமல் தந்தையும் மகளும் கோவில்களிலும், மண்டபங்களிலும் தங்கி கொண்டே வசிப்பதற்கு வாடகை இல்லம் தேட, ஒருவரும் அவர்களுக்கு வீடு வழங்கவில்லை.

அனைவரும் முன் பின் தெரியாதவர்களுக்கு வீடு வழங்க முடியாது என அவர்களை விரட்டி அடிக்கவே செய்தனர். அப்படியே சிலர் இவர்கள் மீது இரக்கம் கொண்டு வீடு வழங்க முன் வந்தாலும், அவர்கள் கூறும் முதல் கண்டிஷன் இங்கு எவரேனும் வசித்திருந்தால் அவர்கள் சூஷூரிட்டி கொடுத்தால் வீடு வழங்குகிறோம் என்று கூறிவிட, இருவருக்கும் பொதுவான நெருங்கிய சொந்தம் இந்த ஊரில் இருந்தாலும், அவர்களை அழைத்து உதவி கேட்க, அவர்களது தன்மானம் இடம் கொடுக்கவில்லை. யாருடைய உதவியும் இல்லாது தனித்து நிற்கவே இருவரும் விருப்பப்பட்டனர்.

ஒரு நாள் அப்படி தான் இருவரும் கோவில் மண்டபத்தில் தங்கி இருந்த பொழுது, அங்கே வந்திருந்த சில இளைஞர்கள் ருவந்திகாவை வம்பு செய்து கொண்டிருந்தனர். தெரியாத ஊர், உதவிக்கு என்று யாரும் இல்லாத சமயம், ருவந்திகாவும், அவள் தந்தை சங்கர நாராயணனும் அவர்களுடன் போராடி கொண்டிருந்தனர். அப்பொழுது அங்கே கோவிலுக்கு வந்த இந்த வீட்டின் உரிமையாளர் தர்மராஜும், அவரது மனைவி சாவித்திரியும், இன்னும் சில பேரும் இவர்களுக்கு உதவி செய்து, அந்த ஆட்களை விரட்டி அடித்தனர்.

உதவி செய்தவர்களில் சிலர் அவளின் தந்தையான சங்கர நாராயணனை பார்த்து,

"ஏன் பா, வயசு பொண்ணை இப்படி கோவிலில் தங்க வச்சு இருக்கியே, உனக்கு கொஞ்சமாவது அறிவிருக்கா? ஏதோ இப்போ நாங்க வந்து காப்பாத்திட்டோம். யாரும் இல்லாத சமயம் வந்து அந்த பொண்ணு கிட்ட வம்பு பண்ணா நீ தனி ஆளா என்ன பண்ண முடியும்?,"

என அவரை சாட, அவருக்கு அது தெரியாமல் இல்லை இருந்தாலும் இருக்க இடம் கொடுக்க யாரும் முன் வரவில்லையே!!

"ஐயா, எங்க சொந்த ஊர் சென்னை இல்லை. சேலம் மாவட்டத்தில் இருக்கும் சின்னனூர் கிராமம். அங்கே வருமானம் பத்தலை பொழைப்புக்காக இங்க வந்தோம். ஆனால் எங்களை நம்பி யாரும் வீடு தர மாட்டேன்கிறாங்க. எங்களுக்கு இங்கே யாரும் தெரியாது. எனக்கு இல்லைன்னா கூட பரவாயில்லை. நான் இந்த மண்டபத்திலோ, ரோடு ஓரமாவோ படுத்துப்பேன். ஆனால் இந்த பொண்ணு மேலே கொஞ்சம் இரக்கப்பட்டு யாராவது தங்க இடம் கொடுங்க. அம்மா இல்லாத பொண்ணு. உங்களில் யாராவது உதவி பண்ணினீங்கன்னா புண்ணியமா போகும்,"

என கண்ணீர் மல்க சங்கர நாராயணன் கேட்க, ருவந்திகாவோ அவரின் இந்த நிலையை கண்டு, "அப்பா," என அவரின் தோள் சாய்ந்து அழுது கரைந்தாள். அவர்கள் கூறுவது உண்மை தான் என்று அவர்கள் கூறும் பாவனையிலேயே தெரிய, தற்பொழுது குடி இருக்கும் வீட்டின் உரிமையாளர் தர்மராஜும், சாவித்திரியும் அவர்கள் தங்கி கொள்ள தங்களது இல்லத்தின் பின் இருக்கும் அந்த சிறிய ஓட்டு வீட்டை வழங்க, இருவரும் அவர்களுக்கு மனமுவந்து நன்றி கூறினர். வாழ்க்கையில் கடைசி நிலையில் இருந்தவர்களுக்கு மீண்டும் ஆரம்ப புள்ளி வைத்து அவர்களது வாழ்க்கையை தொடங்கி வைத்தனர் அந்த நல்ல உள்ளங்கள்.

வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த ருவந்திகாவிற்கு, முழுதாக போர்த்தியபடி தூங்கி கொண்டிருந்த தந்தையை பார்த்ததும், கண்கள் கரித்து கொண்டு வந்தது. எப்படி வாழ்ந்த மனிதன்? ஊரில் சங்கர நாராயணன் என்றாலே தனி மதிப்பு இருக்குமே. சொத்திற்கும், சுகபோக வாழ்க்கைக்கும் பஞ்சம் இல்லாது இருந்தவரை, என் தரித்திரம் இப்படி கிழிந்து நயைந்து போன பாயில் தலையணை கூட இல்லாமல், கைக்கு முட்டு கொடுத்து படுக்கும் நிலைக்கு தள்ளி விட்டு விட்டதே! என நாளும் அவள் படும் வேதனை தற்பொழுதும் சூழ்ந்து கொண்டது.

எத்தனையோ முறை கூறிவிட்டாள், என்னுடன் இருக்காதீர்கள், தான் ஒரு ராசி கெட்டவள், என்னுடன் இருந்தால் உங்களுக்கு சந்தோஷம் என்பதே இருக்காது என்று. ஆனால் அவர் எங்கே அவள் சொல்லை கேட்டார். சொத்து, சொந்தம், வீடு, வாசல், ஆடம்பர வாழ்க்கை எதுவுமே வேண்டாம். எனக்கு என் மீனுகுட்டி மட்டும் போதும் என அவளுடனே வந்து விட்டாரே சங்கர நாராயணன். அவர் என்னமோ அவள் தான் வேண்டும் என அவளுடன் வந்து விட்டார் தான், அவளுக்கு தான் நாளும் பொழுதும் அவரின் நிலையை நினைத்து வேதனையாக இருந்தது.

வயதான காலத்தில் எதற்கு இத்தனை கஷ்டத்தை அனுபவிக்க வேண்டும், ஊரில் சொந்தமாக மாளிகையே இருக்கும் பொழுது, எதற்கு இந்த குடிசையில் தன்னுடன் இருக்க வேண்டும்? தனக்கு தான் தலையெழுத்தை, இறைவன் கிறுக்கி தள்ளி விட்டான். உங்களுக்கு ஏன் இந்த நிலை? என ஒவ்வொரு நொடியும் ருவந்திகாஸ்ரீ, அவரை நினைத்து கவலை பட்டு கொண்டு தான் இருக்கிறாள்.

தனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு வாழ்க்கை? என அவள் கலங்கி நின்றதில்லை. ஆரம்பத்தில் அவள் படாத கஷ்டங்கள் இல்லை. ஆனால் எல்லாம் சேர்த்து அவளை திடப்படுத்தி இருந்தது. அடுத்தடுத்து விழுந்த அடிகளில் அவள் உணர்வுகளோ மரத்து போய் விட்டது. அப்படிப்பட்ட அவள் கவலை கொள்கிறாள் என்றால் அது சங்கர நாராயணன் என்னும் மனித உருவில் வாழும் தெய்வத்திற்கு மட்டுமே.

சங்கர நாராயணனை பற்றிய சிந்தனையுடனே வீட்டின் ஓரமாக இருக்கும் சிறிய மண்ணெண்ணெய் அடுப்பை பற்ற வைத்தவள், அவருக்கு காபி கலந்து கொடுப்போம் என பால் பாத்திரத்தை திறந்தால் அதுவோ காலியாக இருந்தது, அவள் நிலையை போலவே.

பசி என்பதையே அறிந்திராதவர் சங்கர நாராயணன். நான்கு வகை குழம்பு வகைகளுடனும், ஆறுவகை வகை கூட்டு பொறியல்களுடனும் உணவை உண்டு வாழ்ந்தவருக்கு தற்பொழுது அவளால் கொடுக்க முடிந்தது, வெறும் அரிசி கஞ்சி மட்டுமே. அந்த கஞ்சியும் அளவு குறைவாக தான் கொடுக்க முடிந்தது. மகளுக்கென்று அப்பா கொஞ்சமாகவும், அப்பாவுக்கென்று மகள் கொஞ்சமாகவும் உண்டுவிட்டு படுக்க, சங்கர நாராயணனுக்கு பசியால் பல இரவுகள் உறக்கம் வராமல் இருக்கும். நேற்றைய பொழுதும் அவ்வாறே இருக்க, பசியால் புரண்டு புரண்டு படுத்து கொண்டிருந்தவரின் பசியை அறிந்தவளோ, இன்றைக்கு தேவையென எடுத்து வைத்த பாலை அவருக்கு கொடுக்க, அவரோ,

"வேண்டாம் மா. நீ குடிச்சுட்டு படு. வயசு பொண்ணு நீ ஆரோக்கியமா இருக்கணும்,"

என கூற, அவளோ,

"அப்பா, எனக்கென்ன நான் நல்லா ஆரோக்கியமா தான் இருக்கேன். வயசான காலத்தில் நீங்க பசியால் கஷ்டப்படுறது ரொம்ப வேதனையா இருக்கு. உங்க ஆரோக்கியம் தான் எனக்கு முக்கியம். இப்போதைக்கு இது தான் இருக்கு. எனக்காக குடிச்சுட்டு படுங்க பா. நல்ல தூங்கினா தான் உடம்பில் தெம்பு இருக்கும்,"

என அவர் மறுக்க மறுக்க பாலை புகட்டி விட்ட பின்னாடி தான் அவளுக்குமே உறக்கம் வந்தது. தற்பொழுது அதை நினைத்து பார்த்தவள், அப்பாவுக்கு மட்டும் பால் வாங்கிட்டு வந்து காபி போடுவோம் என நினைத்து கொண்டே, அடுப்படியில் இருந்த கடுகு டப்பா, அரிசி டப்பா என அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, அதில் போட்டு வைத்திருந்த ஒரு ரூபாய், இரண்டு ரூபாய் நாணயங்களை எல்லாம் எடுத்து சேகரித்தவள் பத்து ரூபாய் சேர்ந்ததும், பால் பாத்திரத்தை எடுத்து கொண்டு கடைக்கு புறப்பட்டாள்.

எப்படியும் பால் விற்பவரிடம் எப்பொழுதும் போல தற்பொழுதும் திட்டு தான் வாங்க போகிறாள். பின்னே இருபத்தி ஐந்து ரூபாய் விற்கப்படும் பாலை இவள் போய் பத்து ரூபாய்க்கு கொடுங்கண்ணா என்று கேட்டால் அவரும் என்ன தான் செய்வார்.

"ஏம்மா தினமும் உன்னோடு ஒரே ரோதனையா போச்சு. உன்னை பார்த்துட்டு எல்லாரும் பத்து ரூபாய்க்கு கேட்டா. நான் எப்படிம்மா பொழப்பு நடத்துறது,"

என காலையில் அவரிடம் முகச் சுழிப்பை பெற்று கொண்டாலும், அமைதியாகவே ருவந்திகா,

"அண்ணா, கோச்சுக்காதீங்க. என்கிட்ட அவ்வளவு காசு இல்லை. அப்பாவுக்கு மட்டும் போதும். அதனால் தான்...பத்து ரூபாய்க்கு எவ்வளவு பால் வருமோ அது கொடுங்க. ரெண்டு டம்ளர் வந்தா கூட போதும்ண்ணா,"

என அவள் கூறும் போது, கல் நெஞ்சுக்கும் கொஞ்சம் இரக்கம் பிறக்க தான் செய்யும். அவருக்கு பிறக்காதா என்ன?

"சரி சரி," என எரிச்சலுடனே அவர் அந்த பத்து ரூபாய்க்கு தகுந்த பாலை தந்தால், அவர் திட்டியது எதுவும் அவள் கருத்தில் நிற்காது. தந்தைக்கு சுவையான காபி தயார் செய்ய பால் கிடைத்து விட்டது என்ற மகிழ்ச்சி மட்டுமே அவளுக்கு நிறைந்து இருக்கும்.

அதை நினைத்து கொண்டே, தன் வீட்டு வாசலை தாண்டி, நடந்து வந்தவள், தலை வாசலில் உள்ள இரும்பு கதவை திறக்கும் சமயம் சாவித்திரி அவர் இல்லத்திலிருந்து குரல் கொடுத்தார்.

"மீனு, மீனு," என்ற அழைப்பில் அவரை திரும்பி பார்க்க, அவரோ சுட சுட ஆவி பறக்க கையில் காபியுடன் வெளியில் வந்தார். அதை அவளிடம் நீட்டியவர்,

"மீனு, மார்க்கெட்டில் புதுசா காபி பொடி வாங்கினேன் அதில் போட்ட காபி, எப்படி இருக்குன்னு குடிச்சு பார்த்துட்டு சொல்லேன்,"
என கூற, அவளோ,

"இல்லை ஆண்ட்டி வேண்டாம். அங்கிள் கிட்ட கேளுங்க. இல்லைன்னா அருணா கிட்டயும், ராகுல் கிட்டயும் கேளுங்க. எனக்கு இதை பத்தியெல்லாம் தெரியாது ஆண்ட்டி,"

என திடமாக மறுத்து விட்டாள். ருவந்திகாஸ்ரீ எப்போதும் அப்படி தான். தன்மானம், சுயகௌரவம் கொஞ்சம் தூக்கலாக கொண்டவள். காசு பணம் தான் அவளிடம் இல்லையே தவிர, அதற்காக யாரிடமும் கையேந்தும் நிலை அவளுக்கு அறவே பிடிக்காது. அன்புக்கு அடிபணியும் குணம் உடையவளுக்கு, அதிகாரத்திற்கு அடிபணியும் குணம் இல்லவே இல்லை..

அவளின் குணம் அவருக்கு தெரியாததா? வந்த நாளில் இருந்து பார்த்து கொண்டிருக்கிறாரே!

"மீனு, இதை நான் உனக்கு சும்மா கொடுக்கிறேன்னு நினைக்காதே. வீட்டு வாசலில் எவ்வளவு அழகா கோலம் போட்டு இருக்க, அதற்கு தரும் சம்பளமா வச்சுக்கோ,"

என அவள் மறுப்புகளையும் மீறி, ஏதோ ஒரு காரணம் காட்டி அவள் கையில் காபி கோப்பையை கையில் திணிக்க, ருவந்திகாவோ அப்பொழுதும்,

"என்ன ஆண்ட்டி நீங்க? இதுக்கெல்லாம் யாராவது சம்பளம் தருவாங்களா? எனக்கு கோலம் போட தெரியும் அதனால் போட்டேன்,"

என மறுத்து கூறியவளை பார்க்கும் பொழுது சாவித்திரிக்கு சற்று பெருமையாக தான் இருந்தது அவளை நினைத்து.

"மீனு, உன்கிட்ட என்ன சொன்னாலும் என் பப்பு வேகாது போலையே. மறுப்பு சொல்லிகிட்டே இருக்க. சரி விடு, இது உனக்கு தான் போட்டு எடுத்துட்டு வந்தேன். என்ன இது ஒரு பத்து ரூபாய் இருக்குமா? அதுக்கு பதில், ஒரு அப்பளம் பாக்கெட் கொடு. கணக்கு சரி ஆகிடும்,"

என மாற்று வழி கூற, அவளுக்கு அது சரியென்று தான் பட்டது. அவளுடைய அப்பளமும் விற்பனை ஆனது அல்லவா.

தற்பொழுது சிரித்த முகத்ததுடனே உள்ளே சென்றவள் ஒரு அப்பளம் பாக்கெட்டை எடுத்து வந்து சாவித்திரி கையில் கொடுத்து, மறு கையில் அவர் கொடுத்த காபி தம்பளரை வாங்கி கொண்டாள்.

"உன்னை பார்த்தா எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு மீனு. இந்த காலத்தில் இப்படியொரு பொண்ணான்னு. உன் நல்ல மனசுக்கு எல்லாம் நல்லதாவே நடக்கும்,"

என மனதார வாழ்த்தி விட்டு சென்றவரின் வார்த்தைகள் எதை எதையோ அவளுக்கு நினைவூட்டியது. வேண்டாத நினைவுகள் எப்பொழுதுமே வேண்டாம் ருவந்திகா என அதனை தூர நிறுத்தியவள், தன் வீட்டினுள் நுழைந்தாள்.

சங்கர நாராயணனை போர்த்தி இருந்த போர்வையின் அருகில் சென்றவள்,
"அப்பா நல்ல தூங்குறாங்க போல, சரி தூங்கட்டும். எழுந்ததும் காபியை சூடு பண்ணி கொடுப்போம்,"
என லேசாக முணுமுணுத்து கொண்டவள், அவர் போர்வையை ஆசையாக வருட, அவள் கைகளோ மென்மையை உணர்ந்தது.

அதில் சுதாரித்தவள் அவசரமாக போர்வையை விலக, அங்கே அவர் இல்லாமல் துணி மூட்டைகள் தான் இருந்தது. அதை பார்த்ததும் அதிர்ச்சி அடைந்தவள், சுற்றும் முற்றும் பார்க்க, அங்கே சங்கர நாராயணன் இருப்பதற்கான அறிகுறியே தெரியவில்லை. அவளுக்கு புரிந்து விட்டது, தந்தை எங்கு சென்றிருப்பார் என்று.

"அப்பா, நான் அவ்வளவு சொல்லியும் என் பேச்சை கேட்க்காமல் போய் இருக்கீங்களே. ஏன் ப்பா இப்படி செய்றீங்க,"

என வருத்தப்பட்டவள், வேகமாக அவரை தேடி புறப்பட்டாள்.

அடுத்த தெருவில் சங்கர நாராயணனோ,
"அம்மா பேப்பர், ஐயா பேப்பர்," என ஒவ்வொரு வீடாக அன்றைய நாளிதழ்களை கொடுத்து கொண்டே வந்தார். அந்த ஏரியாவில் மொத்தம் பத்து தெருக்கள் இருக்க, தெருவிற்கு இருபது வீடுகள் என, அத்துணை வீட்டிற்கும் நடந்தே பேப்பர் போடும் வேலையை தான் அவர் பார்த்து கொண்டிருக்கிறார்.

அதிகாலை வேளையில் எழுப்பவர், தன் வயதையும், உடல்நிலையையும் பொருட்படுத்தாது, பேப்பர் போடும் வேலைக்கு கிளம்பி விடுவார். இதில் வரும் சொற்ப வருமானம் அவர்களது வாழ்வாதரத்திற்கு சற்றே உதவி செய்கிறது. ஆனால் இவ்வாறு அவர் செல்வது ருவந்திகாவிற்கு சுத்தமாக பிடிக்காது. அவர் இப்படி உடல் நிலையை பற்றி சற்றும் கவலை கொள்ளாது, விடுவதற்கு முன் கிளம்பி வேலைக்கு செல்வது அவளுக்கு அத்துணை வருத்தத்தை தரும். அதற்காகவே, ருவந்திகா வருத்தப்பட கூடாது என்பதற்காகவே, அவளுக்கு தெரியாமல் இப்படி கிளம்பி சென்று விடுவார்.

சில நேரம் ருவந்திகாவிடம் அவர் மாட்டி கொண்டாலும், அவளை பேசி பேசியே வழிக்கு கொண்டு வந்து விடுவார். தந்தை வருத்தப்பட்டு பேசினால் தான் அவளால் தாங்க முடியாதே!!

இன்றும், அவளை ஏமாற்றிவிட்டு அவள் எழுவதற்கு முன்னரே சங்கர நாராயணன் வேலைக்கு கிளம்பி வந்து விட்டார். இதோ விடிவதற்குள் வந்து விடலாம் என இருநூறு வீடுகளுக்கும் பேப்பரை போட்டு விட்டு, மொத்த விற்பனையாளரிடம் அன்றைய தினக் கூலியை வாங்கி கொண்டிருந்த நேரம், சரியாக அவரை தேடிக்கொண்டு வந்த ருவந்திகா அதை பார்த்து விட, அவளுக்கோ நெஞ்சில் பாரம் ஏறிய உணர்வு. வயதான காலத்தில் இப்படி கஷ்டப்படுகிறாரே, அதுவும் தன்னால் அவருக்கு இப்படியொரு நிலை வந்துவிட்டதே என அவள் கலங்கி போய் அவரையே பார்த்தபடி அப்படியே நின்றிருந்தாள். பணத்தை வாங்கிய சங்கர நாராயணன் அவருக்கு நன்றி தெரிவித்து திரும்புகையில் அங்கே ருவந்திகா நின்றிருந்ததை பார்த்ததும் அதிர்ச்சியாகி விட்டார்.

சட்டென்று சுதாரித்தவர்,

"மீனுக்குட்டி, இங்க என்ன மா பண்ற? பனியில் ஏன் மா வெளியில் வந்த?,"

என அவர் அன்புடன் கடிந்து கொள்ள, ருவந்திகாஸ்ரீயோ,

"அப்பா, இதை நான் உங்களை பார்த்து கேட்கணும். நீங்க என்னை கேட்டுட்டு இருக்கீங்க. என்ன ப்பா இது? எத்தனை தடவை சொல்றது. இந்த வேலையெல்லாம் நீங்க செய்யாதீங்கன்னு. என் பேச்சை கேட்கவே கூடாதுன்னு முடிவே பண்ணிடீங்களா. நான் உங்களை பார்த்துக்க மாட்டேன்னே. நம்ம கிட்ட பணம் இல்ல தான் ப்பா. அதுக்காக நான் இருக்கும் போது நீங்க இப்படி கஷ்டப்படுறது பார்க்கும் போது என்னால் தாங்கவே முடியல ப்பா. ரொம்ப வேதனையா இருக்கு,"

என ஆதங்கமாய் வந்து விழுந்தது அவள் வார்த்தைகள்.

"மீனுக்குட்டி ஏன் மா இப்படியெல்லாம் பேசுற. எனக்கு இதெல்லாம் பெரிய கஷ்டமாவே தெரியல. என்னால் முடிஞ்ச வேலை செய்யுறேன் அவ்வளவு தான்,"

என அவளை சமாதானப் படுத்தியவர், மேலும்,

"உனக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை அமைச்சு கொடுக்க ஏதாவது நான் சேர்த்து வைக்கணும்ல மீனுக்குட்டி. இந்த பணம் பத்தாது தான். இருந்தாலும் என்னால் முடிஞ்சது மா. கடவுள் கருணையில் உனக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை அமையணும் மா. இதை தவிர இந்த ஜென்மத்தில் வேற பெரிய சந்தோஷம் எனக்கு எதுவுமே கிடையாது டா மீனுக்குட்டி,"

என கடந்த கால நினைவில் சுழலும் மனதில் இருந்து ஆறுதலான வார்த்தைகளை அவர் வெளியிட, அவர் கூறிய வாக்கியத்தின் வீரியம், அவள் மனதை குத்தி கிழிக்க போதுமானதாக இருந்தது.

"அப்பா," என அதன் தாக்கத்தில் அவள் அதிர்ந்து கத்த, அவரோ சட்டென்று வார்தையை விட்ட நிலையில் பரித்தவிப்புடன் அவளை பார்த்தார். ருவந்திகாவோ மேலும் அவரிடம் தன் கோபத்தையோ, ஆதங்கத்தையோ காட்ட முடியாமல்,

"அப்பா, நேரம் ஆச்சு வீட்டுக்கு போகலாம் வாங்க,"
என கூறியவள் திரும்பி மௌனமாக நடக்க, மனதிற்குள்ளே அனைத்தையும் போட்டு அழுத்தி கொள்ளும் அவளின் நிலை அந்த அன்பான தந்தையான அவருக்கு புரியாதா என்ன? இருந்தும் அவளுடன், அதே மௌனதுடனே இயைந்து நடந்தார் பெற்ற மகளை விட மேலாக பாசம் வைத்த அந்த வளர்ப்பு தந்தை சங்கர நாராயணன்.

**************************************

சென்னையில் மிக முக்கிய பிரபலங்கள் மற்றும் ரிச் பீபிள் என அழைக்கப்படும் மேல் தட்டு வர்க்கத்தினருக்கும் மேலான மக்கள் மட்டுமே வாழும் அப்பகுதியில் விண்ணை முட்டும் அளவிற்கு ஓங்கி வளர்ந்து நிற்கும் அந்த கட்டிடத்தை மாளிகை என்று கூறுவதா? இல்லை அரண்மனை என்று கூறுவதா? என்று பார்ப்பவர் கண்கள் குழம்பியும், அதே சமயம் அதன் அழகில் மயங்கியும் போக கூடிய வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ள அந்த பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தின் பெயர் அன்பு இல்லம். பராம்பரியம் கொஞ்சும் வகையில், இயற்கை எழிலோடு கூடவே பணக்கார தோரனையோடு காட்சி அளிக்கும் அந்த அன்பு இல்லத்திலும், இன்றைய மார்கழி திங்களின் நாளை முன்னிட்டு, பெரிய அரிசிமா கோலத்தை அந்த வீட்டின் மகாலட்சுமிகள் கலந்து, கூடி, பேசி சிரித்த வண்ணம் போட்டு கொண்டிருக்க, இடையே அந்த வீட்டின் மூத்த தலைமுறையான சகுந்தலா,

ஸ்ரீமன் நாராயண ஸ்ரீமன் நாராயண
ஸ்ரீமன் நாராயண நீ ஸ்ரீ பாதமே ஷரனு


என பெருமாளின் துதியை பாராயணம் செய்ய, அவருடன் இணைந்து, அந்த வீட்டின் அடுத்தடுத்த தலைமுறை பெண்களும் அவர் கூடவே நாராயணன் துதி பாடி, அந்த இடத்தையே தெய்வ கடாட்சமாக மாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு கொண்டிருக்க, அவர்களின் இந்த எழில் கோலத்தை அலோங்கலமாக மாற்றவே, டமார் என்ற சத்தத்துடன், கண்ணாடி தடுப்பு சுவரை துளைத்து கொண்டு, பறந்து வந்து அந்த கோலத்தின் மீது விழுந்தது விலையுயர்ந்த உலோகத்தினால் ஆன அந்த பூச்சாடியும், கூடவே கண்ணாடி சிதரறல்களும்.

பூச்சாடியும், கண்ணாடி சிதறல்களும் வந்து விழுந்த வேகத்தில் அனைவரும் அலறி அடித்து கொண்டு பதறி போய் அவர்கள் போட்ட கோலத்தின் மீதே எழுந்து நிற்க, அந்த அழகிய கோலமோ அலங்கோலமாக காட்சி அளித்தது. ஜாடி வந்து திசையை நோக்கி அனைவரும் மேலே திரும்பி பார்க்க, அங்கே, கை இல்லாத மேல் சட்டையும், முழு கால் இரவு உடை பேண்டும் அணிந்து கொண்டு, அவர்களை ரத்தச்சிவப்பு கண்களோடு, முறைத்து பார்த்தபடி, உயிர் பெற்ற கிரேக்க சிலை போல் ஆக்ரோஷமாக நின்றிருந்தான் தேவேஷ்வர்.

உனக்காக ஒரு நிமிடம்

எனக்காக ஒரு நிமிடம்
என
நமக்காக
ஒவ்வொரு நிமிடமும் காத்திருக்கிறது
என் வீட்டு கடிகாரம்!!
கொஞ்சம் பின்னோக்கி
ஓட விடுவோவாமா,

நமக்கே நமக்கான நிமிடங்களை
பார்த்து
பொறாமை கொள்ளட்டுமே!!!


உனதுயிராகும்…..
 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
வணக்கம் செல்லங்களே,

வந்துவிட்டேன் நான் உங்கள் தர்ஷிஸ்ரீ.
உனதுயிராய் இருந்திடவா அத்தியாயம் 2 பதிந்து விட்டேன். படித்து விட்டு தங்கள் கருத்துக்களை
பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

சென்ற அத்தியாயத்திற்கு கருத்து தெரிவித்த அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல…

Happya கதைக்குள் போங்க...
 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்

InShot_20220105_100633964.jpg


அத்தியாயம் 2

வருடிச் செல்லும் தென்றல் ஆனந்தமாய் ஆதவனை தொட்டு சென்றதன் விளைவாய், விடியலின் வணக்கம் அனைவரையும் வரவேற்கும் வேலையை செய்வன செய்து கொண்டிருந்த தருணம், ஜெல் போட்டு படிய வைத்தும், அவனை போலவே அடங்க மறுக்கும், தலைமுடியை, அந்த பிரம்மாண்ட அறையில் உள்ள ஆளுயர கண்ணாடி முன் அடக்க முயன்று கொண்டிருந்தான் தேவேஷ்வர். ஆறடி உயரத்தில் கம்பீரமான தோற்றம் கொண்டவனின் பெயர் மட்டும் அல்ல குணமும் அந்த பரமேஸ்வரனை ஒத்தது தான். அதனால் தான் என்னவோ அவனுக்கு தேவேஷ்வர் என்று பெயர் சூட்டினர் போலும். அகன்ற நெற்றியின் கீழ் கூர்மையான கண்கள் கூறும் செய்தி எப்பொழுதும் உணர்வுகளை காட்டதவன் நான் என்பதும், அதேபோல் கூர் நாசியின் கீழ் இருக்கும் உதடுகள் சொல்லும் செய்தி தான் ஒரு அழுத்தமானவன் என்பதும் தான். கட்டுமஸ்தான உடலும், தனித்து தெரியும் ஆண்மகனுக்கே உரிய கம்பீரமும் ஒருங்கே பெற்ற தேவேஷவர் தான் தேவ் குரூப் ஆப் கம்பெனியின் தற்பொழுதைய தலைமை நிர்வாகி. யாரையும் நுழையவிடாமல், அந்த ராஜ்ஜியத்தின் உள்ளே தனக்கென்று ஒரு தனி ராஜ்ஜியத்தை படைத்து ஆண்டு கொண்டிருக்கும் அரசன் தான் தேவேஷ்வர்.

தொடர்ந்து அடித்து கொண்டிருந்த அலைபேசியின் அழைப்பில், அலைபேசியின் புறம் அவன் திரும்ப, அதிலோ அவனின் காரியதரிசி, கிஷோர் தான் அழைத்து இருந்தான். அதை எடுத்து காதுக்கு கொடுக்க, மறுபக்கமோ கிஷோர்,

"சார், இன்னைக்கு நாம ஒரகடம் சைட் விசிட் போகணும். அப்படியே நம்ம ஷார் ஓல்டர்ஸ் மீட்டிங்கும் நடக்குது. அதை ரிமைண்ட் பண்ணலாம் தான் கூப்பிட்டேன் சார்,"
என தயங்கி தயங்கி கூறியவனிடம்,

"யெஸ் கிஷோர். வித்தின் பைவ் மினிட்ஸ் அம் ரெடி. நீ வீட்டுக்கு வந்தாச்சா?,"

என கம்பீரமாக கேட்க, கிஷோரோ,

"யெஸ் சார் வந்துட்டேன்,"
என பதில் கூறியதும், அடுத்த நிமிடம் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. அழைப்பு துண்டித்ததும் தான் கிஷோருக்கு மூச்சே சீராக வந்தது.

பெருமூச்சு விட்டபடி கிஷோரோ,

'யப்பா சாமி,ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... இவர் கிட்ட நேரில் பேச தான் பயமா இருக்குன்னா. போனில் பேசவும் உள்ளுக்குள் நடுங்குதே,' என மனதோடு புலம்பியபடியே வீட்டினுள் நுழைய, அவனை பார்த்ததும், அன்பு இல்லத்தின் மூத்த பெண்மணி சகுந்தலா,

" ஹே கிஷோர் வா, வா எப்படி இருக்க? வீட்டில அம்மா, அப்பாலாம் சௌவுகியமா?,"
என அன்பாக விசாரித்து அவனை அமர வைக்க, அவனும்,

"எல்லாரும் நல்ல இருக்காங்க மேடம். நீங்க எல்லாரும் நல்ல இருக்கீங்களா?,"
என கேட்டபடி அமர்ந்தான். அவனின் கேள்விக்கு பெரிய மூச்சு விட்ட சகுந்தலா,

"ஹ்ம்ம், எங்கே நல்ல இருக்கிறது? உன் முதலாளி பத்தின கவலை தான் இங்கே எல்லாருக்கும் அதிகமா இருக்கு. இவன் ஏன் இப்படி இருக்கான்னு எங்களால் கொஞ்சம் கூட புரிஞ்சுக்க முடியல. ஏன்டா நீயாவது அவன் கிட்ட எடுத்து சொல்ல கூடாதா? பேரு தான் அன்பு இல்லம். ஆனால் அவனுக்கு இங்க இருக்கிற யார் மேலேயும் அன்பே இல்லை. எப்போ பாரு உர்உர்ன்னு தான் சுத்திக்கிட்டு இருக்கான். ஏன் டா இப்படி இருக்கான்?,"

என அவரின் ஆதங்கத்தை கிஷோரிடம் கொட்ட, அவனோ,

'க்கும், நானே இவங்க கிட்ட கேட்கலாம் பார்த்தா, இவங்க என்னை கேட்டுட்டு இருக்காங்க. எந்நேரமும் கத்தி மேலே நிற்கிற மாதிரியே இருக்கு என் பொழப்பு. இதிலே நான் போய் இவங்க பேரன் கிட்ட கேட்கணுமாம் விளங்கிடும்,"

என மனதோடு புலம்பியவன், வெளியில் அவர்களை பார்த்து இளித்தபடியே,

"என்ன மேடம் நீங்க? உங்க மூத்த பேரன் அவர். அவர்கிட்ட பேச உங்களுக்கு என்ன பயம்? ஏன் டா இப்படி பண்றன்னு ரெண்டு போட்டு கேட்க வேண்டியதானே,"

என அவனிடம் வந்த பாலை சகுந்தாலவிடம் திருப்பி விட, அவரோ,

"அட போடா, வர வர அவனை பார்த்தாலே எங்களுக்கு பயமா இருக்கு. காலையில் அவன் என்ன பண்ணான் தெரியுமா?,"

என அவர் காலையில் நடந்தவற்றை கூற ஆரம்பித்தார். அதிகாலை வேளையில் மார்கழி திங்களை முன்னிட்டு அன்பு இல்லத்தில் உள்ள பெண்கள் யாவரும் கோலம் போட்டு இறைவனின் துதி பாட ஆரம்பிக்கும் பொழுது தான் கண் அயர்ந்து இருந்தான் தேவேஷ்வர். காரணம் நேற்றைய இரவு அவன் வெகு தாமதமாக இல்லம் வந்ததே ஆகும்.

முக்கியமான தொழில் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு, அதை நல்லபடியாக முடித்தவன், இரவு அவர்கள் வைத்த பார்ட்டியில் கலந்து கொண்டு, மது அருந்தி இருந்தான். எப்போதும் அளவாக குடிப்பவன் தான், நேற்று ஏனோ பழைய நினைவுகள் அவனை அதிகமாக போட்டு அழுத்த, கொஞ்சம் அதிகமாகவே மது அருந்தி இருந்தான். நள்ளிரவையும் தாண்டி வீட்டிற்குள் நுழைந்தவனை எதிர்கொள்ள அங்கு யாரும் இல்லை. வீடே இருளின் பிடியில் இருந்தது.

அவன் அதையெல்லாம் எதிர்பார்க்கவில்லை தான். இருந்தும் அவனின் அன்புக்குரிய ஜீவன் மட்டும் உயிருடன் இருந்திருந்தால் இந்நேரம் அவன் வரவிற்காக தூங்காமல் காத்து கொண்டிருக்குமே!! கண் மூடி அதை நினைத்து பார்க்கையில், அவன் செவிகளிலோ,
"தேவ், ஏன் வீட்டுக்கு இவ்வளவு நேரம் கழிச்சு வர. இவ்வளவு நேரம் முழிச்சு இருந்தா உடம்பு என்ன ஆகுறது,"

என அசரீரி போல் அன்பான வார்த்தைகள் விழ, பட்டென்று விழிகளை திறக்க, அந்த அன்புக்குரிய ஜீவன் அவன் எதிரே நிற்பது போன்ற மாயை தோன்றியது அவனுக்கு.

"சாப்பிட்டியா தேவ்?," என அந்த உருவம் கேட்க, அவனுக்கோ எல்லாம் மறந்து போனது. எல்லா பக்கமும் தலையாட்டியவன் அந்த உருவத்தையே கண் கலங்க பார்க்க, அந்த உருவமோ,

"போ தேவ். எதையும் யோசிக்காமல் போய் தூங்கு," என கூறி சட்டென்று மறைந்து விட்டது. காற்றில் கரைந்து போன உருவத்தை கைகளால் துழாவியவனுக்கு அப்பொழுது தான் உண்மை சுட்டது, தான் கண்டது எல்லாம் பிரம்மை என்று.

விழிகள் கலங்க நின்றவனின் விழிநீரை துடைக்க கூட அங்கு ஆள் இல்லை. இல்லை என்பதை விட, அதற்கு அவன் யாரையும் அனுமதிக்கவில்லை என்பது தான் உண்மை. விலகி சென்றவனிடம், விலகல் காட்டுவது ஒன்றும் தவறில்லையே!!.

தன்னறைக்கு வந்து குறுக்கே விழுந்தவனுக்கு மனம் முழுவதும் பாரம் ஏறிய உணர்வு, அந்த உணர்வின் தாக்கத்தில் விடிய விடிய விட்டதை பார்த்தபடியே தான் உறங்காமல் படுத்திருந்தான். உள்ளே போன மது தன் வேலையை காட்ட துவங்கிய நேரம், அப்படியே கண் அயர்ந்தவன், ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்கு சென்ற பொழுது தான், இறைவனின் துதி அவன் காதுகளில் கேட்டது.

என்று அவனின் அன்புக்குரிய ஜீவனை இழந்தானோ, அப்பொழுதே அவனுக்கு ஆண்டவனையும், அவன் படைத்தவர்கள் மேலேயும் நம்பிக்கை என்பது துளி அளவும் இல்லாது போய் விட்டது.

அன்பு இல்லத்தில் பூஜை புனஸ்காரம் எதிலும் அவன் கலந்து கொள்ள மாட்டான், அவன் இருக்கும் வேளையில் நடக்கவும் விட மாட்டான். அவன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கிறான் என நினைத்து அனைவரும் பஜனை பாடி கொண்டிருந்த சமயம், தேவேஷ்வரின் உறக்கம் கலைந்து விட்டது.


கடவுள் மேல் பக்தி இல்லாதவன் ஆயிற்றே!! அதுவும் அவன் வீட்டில் பக்தி பாடல் பாடப்படுகிறது என்றால் அவன் எங்கனம் பொறுத்து கொள்வான். வருத்தத்தில் இருந்த உணர்வுகள் யாவும் நொடிப்பொழுதில் கோபமாக மாறியது. கீழே வாசலில் இருந்து தான் பாடல் ஒலிக்கிறது என்பதை உணர்ந்தவன், படுக்கைக்கு அருகில் வைத்திருந்த, கனமான உலோகத்தினால் ஆன அந்த பூச்சாடியை தூக்கி எறிய, அதுவோ அவன் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுத்து, கண்ணாடி தடுப்பு சுவரை தூள் தூளாக்கி விட்டு பறந்து போய் அவர்கள் போட்டு கொண்டிருந்த கோலத்தின் மீது விழுந்தது.

சாதரணமாகவே அவன் தூக்கி எறிந்தால் பல தூர அடி போய் விழும். இதில் ஆக்ரோஷமாக எறிந்தால், சொல்லவா வேண்டும். அவன் குறி பார்த்து அடிக்கவில்லை என்றாலும், அவன் ஆக்ரோஷம் உணர்ந்த பூச்சாடி, சரியான இலக்கை தான் சென்றடைந்தது.

கோலத்தின் மீது வந்து விழுந்த பூச்சாடியையும், கண்ணாடி சிதறல்களையும் கண்டு அதிர்ந்து எழுந்த அன்பு இல்லத்தின் பெண்மணிகள், ஒரு சேர தேவேஷ்வரின் அறையை பயத்துடன் நோக்கினர்.

அவன் எழுவதற்குள் போட்டு முடித்து விட வேண்டும் என்ற யோசனையுடன் தான் ஆரம்பித்தனர். ஆனால், பஜனை பாடும் பொழுது, நிசப்தமான அந்த விடியற்காலை பொழுது, சத்தமாக எதிரொலித்ததன் விளைவாய் இதோ அவனின் கோபத்திற்கு ஆளாகி நிற்கின்றனர்.

அவன் அறை பால்கனி கைப்பிடி சுவற்றில் நின்று ஆக்ரோஷமாக முறைத்தவனை கண்டு அங்கிருந்த அனைவருக்கும் முதுகு தண்டு சில்லிட்டது.

"விதுர்ஷினி….,"

என அவன் அந்த கட்டிடமே அதிரும் வகையில் கத்த, அந்த அதிர்ச்சியில் விதுர்ஷினியோ கையில் இருந்த கோலமாவு டப்பாவை பட்டென்று சிதற விட்டாள். எச்சிலை விழுங்கியபடி அவள் அவனை பார்க்க, அவனோ, "மேலே வா," என சைகை செய்து விட்டு சென்று விட, இவளுக்கோ, வெளிப்படையாகவே கை கால்கள் எல்லாம் நடுங்கியது.

"விது, அவன் கூப்பிறான். ஏதாவது சொல்லி சமாளி போ. அவன் உன்னை தான் கொஞ்சமாச்சும் மதிச்சு பேசுவான். சீக்கிரம் போ. அப்புறம் அதுக்கும் சாமி வந்தவன் மாதிரி குதிக்க போறான்,"

என சகுந்தலா பேரன் மேல் உள்ள பயத்தில், பேத்தியை விரட்ட, அவளோ,

"பாட்டி, அண்ணா முன்னாடி நிற்கவே எனக்கு உதரும். இதில் என்னை சமாதானம் செய்ய வேற அனுப்புறீங்க. பயமா இருக்கு பாட்டி. நீங்களும் கூட வாங்களேன்,"

என அவள் அரண்டபடி சகுந்தலாவை துணைக்கு அழைத்தாள். அவரோ,

"ஏன் டி உனக்கு தெரியாதா? அவன் ரூமுக்கு உன்னை தவிர வேற யாரையும் அனுமதிக்க மாட்டான்னு. அந்த பிரஸ்ட் புளோர் முழுசையும் அவன் தானே கன்ட்ரோல வச்சு இருக்கான். அவன் ரூமுக்கு என்ன? அவன் இருக்கிற தளத்துக்கே யாரையும் நுழைய விட மாட்டான். இதில் என்னை வேற கூப்பிற.போடி சீக்கிரம். இங்க நின்னு வாய் அளந்துட்டு இருக்காதே!!,"..
என அவளை பிடித்து தள்ளாத குறையாக விரட்ட, விதுர்ஷினியோ,

"போறேன், எல்லாரும் என்னையே மாட்டிவிட்டு வேடிக்கை பாருங்க,. அப்பா பெருமாளே!! எப்படியாச்சும் என்னை காப்பாத்து பா,"

என புலம்பியபடியே விதுர்ஷினி, கைகளை பிசைந்தபடியே அவன் அறையை நோக்கி சென்றாள். அவள் அவன் அறை கதவில் கை வைக்கும் நேரம் சரியாக அவனும் அவன் அறை கதவை திறந்தான். அவனின் உக்கிரமான பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் விதுர்ஷினி,

"அண்ணா.., அது வந்து, இன்னைக்கு மார்கழி ஒன்னு, வாசலில் கோலம் போட்டு பஜனை பாடுறது நம்ம வழக்கம். அதான்….,"

என தயங்கி தயங்கி கூறியவளை, கூர்மையாக பார்த்தவன்,

"எனக்கு தான் இதெல்லாம் பிடிக்காது தெரியும்ல. அப்புறமும் இப்படி என்னை கோபப்படுத்தி பார்த்தா என்ன அர்த்தம்? அடுத்து இது போல் நடந்தால், தரையில் விழுந்த ஜாடி, யார் மண்டையில் விழும்ன்னு தெரியாது. ஹோப் யூ அண்டர்ஸ்டாண்ட்,"

என கூறியவன் பட்டென்று கதவை அறைந்து சாற்றி கொண்டான். அவன் கூறியதில் 'என்னது மண்டை உடையுமா?,' என அதிர்ச்சி அடைந்த விதுர்ஷினி, வாயை பிளந்தபடியே கீழே வந்தாள்.

அதிர்ச்சியில் அனர்த்தியபடியே வந்தவளை அனைவரும் சூழ்ந்து கொண்டு என்னவாயிற்று? என்ன சொன்னான்? என கேட்க, அவளோ, அவன் கூறியதை கூறியதும், அங்கே வந்த அந்த வீட்டின் மூத்த தலைமுறை தெய்வநாயகம்,

"இதெல்லாம் தான் அவனுக்கு பிடிக்காது தெரியும்ல அப்புறம் ஏன் தேவையில்லாமல் அவனை கோபப்படுத்தி பார்த்துட்டு இருக்கீங்க. போங்க போய் அவங்கவங்க வேலையை பாருங்க,"

என கூற, சகுந்தலாவோ,

"இப்படி விட்டு விட்டு தான் அவன் இப்படி முரட்டு தனமா வளர்ந்து இருக்கான். இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு குடும்பத்தோடு ஒட்டாமல் இருக்க போறானோ. அந்த கண்ணனுக்கு தான் வெளிச்சம்,"
என கவலைப்பட்டவர் பொங்கி வர கண்ணீரை அடக்கி கொண்டே உள்ளே சென்று விட, மற்றவர்களும் அவனை நினைத்து வருத்ததுடனே அவரவர் வேலையை பார்க்க அங்கிருந்து கலைந்து சென்றனர்.

நடந்த அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாமல் கிஷோரிடம் சகுந்தலா கூற, அவனோ அதிர்ச்சியில்,

"ஆத்தாடி, ஜஸ்ட் மிஸ்ல உயிர் பிழைச்சு இருக்கீங்க சொல்லுங்க. இல்லைன்னா இந்நேரம் வீட்டில் யார் மண்டையாவது உடைஞ்சு இருக்கும். நான் ஹாஸ்பிடலில் தான் வந்து பார்த்திருக்கணும் போலையே,"

என கூறியப்படியே இருக்கையை விட்டு எழுந்தே விட்டான். சகுந்தலாவும்,

"ஆமா கிஷோர்,"
என பெருமூச்சு விட்டவர், மேலும்,

"ஏன் கிஷோர், பேசாமல் இவனுக்கு ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணி வச்சா என்ன? நீ என்ன சொல்ற?,"
என அவர் அவனிடம் அபிப்பிராயம் கேட்க, கிஷோரோ,

"மேடம், நான் நல்ல இருக்கிறது உங்களுக்கு பிடிக்கலையா? அவருக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க என்கிட்ட போய் ஆலோசனை கேட்கிறீங்க. இந்த விஷயம் மட்டும் அவருக்கு தெரிஞ்சது அவ்வளவு தான் என்னை உயிரோடு கொளுத்திடுவார்,"
என அலற, அப்பொழுது அங்கு வந்த தெய்வநாயகம்,

"சகுந்தலா., இப்போ எதுக்கு நீ கிஷோரை அலற வச்சுக்கிட்டு இருக்க. எல்லாம் நடக்க வேண்டிய நேரத்தில் நல்லதே நடக்கும். அவனுக்கு சாப்பிட ஏதாவது எடுத்துட்டு வந்து கொடு,"

என அவர்களின் பேச்சிற்கு முற்று புள்ளி வைக்க கிஷோரும் அப்பாடா என இருக்கையில் அமர்ந்தான். சகுந்தலாவும் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசாமல் உள்ளே சென்று விட்டார். எதை தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்ற நிலை அவருக்கு.

சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் விதுர்ஷினி, தட்டில் சுடசுட பொங்கல், வடை, சுண்டல் என இறைவனுக்கு நைவேத்தியம் செய்த பலகாரங்களை எடுத்து வந்து கொடுக்க, அதை பார்த்ததும் கிஷோருக்கு நாவில் எச்சில் ஊறியது.

"சாப்பிடுங்க கிஷோர்ண்ணா," என விதுர்ஷினி கொடுக்க,

"தேங்க்ஸ்மா. ப்பா.., பார்க்கும் போதே செமையா இருக்கே. நெய் வாசனை என்னை சுண்டி இழுக்குது,"

என சப்புக்கொட்டியவன், அதை வாங்கி உண்ணும் சமயம், படிகளில் தேவேஷ்வர் வேகமாக இறங்கி கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்டது. அவனோ, அவசரமாக எழுந்து நின்று,

"குட் மார்னிங் சார்," என கூற, அவனும் ஒரு சிறு தலையசைப்புடன் அதை ஏற்று கொண்டு,
"லெட்ஸ் கோ," என கூறி வெளியேற போனான். உடனே தெய்வநாயகம்,
"தேவ்," என அழைக்க, அந்த அழைப்பில் சரேலென்று அவரை திரும்பி தீப்பார்வை பார்த்தவன்,
"ஈஷ்வர்," என அழுத்தமாக அவன் பெயரை திருத்தி கூற, அந்த தீப்பார்வையில் அவரே ஒரு நொடி ஆடிப் போய்விட்டார்.

கடந்தகால நினைவுகள், அவருக்கும் எதையோ உணர்த்த, அதன் தாக்கம் தாங்காமல் தலையை குனிந்து கொண்டார் தெய்வநாயகம். அவனை நேர் கொண்டு பார்க்க முடியாத நிலை அவருக்கு. அவனுக்கு நல்லது என்று நினைத்து அவர் செய்த ஒன்றே இன்று அவன் அனைவரிடமும் விலகி நிற்க காரணமாக நிற்கிறதே!! அமைதியாக சென்று அமர்ந்தவரை கண்டு, இதழ் வளைத்து கோணல் சிரிப்பு சிரித்தவன், கிளம்ப எத்தனித்தான்.

"கண்ணா, கொஞ்சம் சாப்பிட்டு போயேன் டா. காலையில் வெறும் வயித்தோடு போறது நல்லது இல்லை,"

என அவனின் அத்தை அனிதாதேவி உணவு உண்ண அன்புடன் அழைக்க, அவனும் சரி என்று உணவு மேஜையில் அமர்ந்தான். கிஷோருக்கோ தற்பொழுது தான் பரம சந்தோஷம். சர்க்கரை பொங்கல் அவனை பார்த்து குழைந்து சிரிக்க, அவனுக்கோ ஏகப்பட்ட குஷி. "அப்பாடா, எங்கே கைக்கு எட்டினது வாய்க்கு எட்டாமல் போய்டுமோன்னு நினைச்சேன் நல்ல வேளை," என மனதிற்குள் கூறி கொண்டவன் வடையை எடுத்து வாயில் வைக்க போகும் நேரம் தேவ்வோ,
"கிஷோர்..," என குரல் கொடுக்க, அவனோ வடையை தட்டில் போட்டப்படி பதறி எழுந்தான். அலுவலக சம்பந்தமாக சில பல கேள்விகளை தேவ் கேட்க, கிஷோரோ, தட்டை பார்ப்பதும், அவனுக்கு பதில் கூறுவதுமாகவே இருந்தான். கூடவே,
"ஒரு வடை சாப்பிட இவ்வளவு அக்கப்போரா! போகும்போது கேட்கக்கூடாதா இந்த கேள்வியெல்லாம்," என மனதோடு கண்ணீர் விட்டவன், தேவ்வையே பரிதாபமாக பார்த்தான்.

அதற்குள், தேவ்விற்க்கும் உணவு பரிமாற, அவனின் கவனம் உணவில் பதிந்ததும், கிஷோர், 'அடுத்த கேள்வி கேட்கிறதுக்குள், ஒரு வடையையாவது உள்ளே விட்டுடனும்,'என அவசரமாக எடுத்து வடையை வாயில் வைத்து அமுக்க, பெரும் சத்தத்துடன் தரையில் தேவ்விற்கு வைத்த உணவு தட்டு பறந்து வந்து விழுந்து உடைந்தது.

அதிர்ச்சியில் அரை வடையோடு கிஷோர் எழுந்து நிற்க, அனைவருமே தட்டு விழுந்த வேகத்தில் தேவ்வை தான் அதிர்ச்சியாக பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

"விதுர்ஷினி, டிபன் யார் பண்ணது?," என அவன் கோபத்தில் கொப்பளிக்க, விதுர்ஷினியோ,
"அது வந்துண்ணா, அது…,"என கூற தயங்கியபடி நின்றாள்.
"ஹ்ம்ம் சொல்லு,"என அவன் மேலும் கத்த, அவளுக்கோ தூக்கிவாரி போட்டது.
"அம்மா தான்," என மெல்லிய குரலில் கூற, ஒஹ் மிஸஸ் ரவிச்சந்திரன் பண்ணதா," என நக்கலாக கேட்டவன், குடும்பதினர் அனைவரையும் சுற்றி பார்வையை சூழல விட, அனைவரும் அவனின் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறினர். தவறு அவர்கள் பக்கம் இருக்கிறது அல்லவா!!

"திரும்ப திரும்ப எனக்கு பிடிக்காதத்தையே செய்துட்டு இருக்கீங்க. சோ, உங்க எல்லாருக்கும் நான் இந்த வீட்டில் இருக்கிறது பிடிக்கலைன்னு நினைக்கிறேன். நான் வேணும்ன்னா இந்த வீட்டை விட்டு போய்டடுட்மா. இல்லை நான் இந்த உலகத்தை விட்டே போய்டனும்ன்னு ஆசைப்படுறீங்களா?,"

என விஷமாய் வந்து விழுந்த வார்த்தைகளில் அனைவரும் துடிதுடித்து போயினர்.

"தேவ், ஈஸ்வர், அண்ணா..," என அனைவரும் பதறி துடிக்க, அவனோ, தாடை இறுக்க அப்படியே நின்றிருந்தானே தவிர, எதுவும் பேசவில்லை. தெய்வநாயகம், எதுவோ சொல்ல வந்தவரை கை நீட்டி தடுத்தவன்,
"கிஷோர்.., கிளம்பலாம் " என ஓங்கி குரல் கொடுத்தப்படியே திரும்பி சமயலயறை ஓரம் நின்றிருந்த தன் தாயை பார்த்து உக்கிரமானவன், கோபத்தை பெரும்பாடு பட்டு அடக்கி கொண்டு, அங்கிருந்து விறுவிறுவென்று வெளியேறினான். அவனுக்கு தெரியும் இன்னும் ஒரு நிமிடம் அவன் அங்கு இருந்தால் நடக்கும் விபரீதமே வேறாக இருக்கும் என!!

அவனை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அவன் தாய் ஜானகி கண்ணீருடன் தலையை தாழ்த்தி கொண்டார். மகன் தான் அதுவும் அவர் வயிற்றில் பத்து மாதம் சுமந்து பெற்ற மகன் தான், ஆனாலும், அன்னை என்ற உரிமையை அவரால் அவனிடம் காட்ட முடியவில்லையே. அவர் நிலை அப்படி!!

தேவேஷ்வர் வேக எட்டுகளுடன் வெளியேற, அப்பொழுது தான் வடையை வாய்க்குள் தள்ளிய கிஷோர், வேகமாக தன் வாய்க்குள் இருந்து எடுத்து வெளியில் போட்டவன், "அடப்பாவிங்களா ஒரு வடையை கூட நிம்மதியா சாப்பிட விடமாட்டேன்கிறீங்களாடா," என ஏக்கத்தோடு தட்டினை பார்த்தபடியே தேவ் பின்னால் ஓடினான்.

அவன் சாப்பிடாமல் சென்றதன் விளைவு வீட்டில் ஒருவருவருக்கும் உணவு இறங்கவில்லை. தேவ்வை பற்றி நினைக்கையிலேயே அனைவருக்கும் மனதில் பாரம் ஏறிய உணர்வு. கவலையில் மூழ்கியபடி அவரவர் அறைக்குள் சென்று அடைந்து கொண்டனர்.

காரில் பின் இருக்கையில் அமர்ந்து பயணம் மேற்கொண்டிருந்த தேவ்விற்கு மனம் பொறுக்கவில்லை. விருப்பமில்லை என தெரிந்தும் எதற்கு தன் மீது அவர்கள் எண்ணத்தை திணிக்க பார்க்கின்றனர் என நினைக்க நினைக்க அவன் கோபம் எல்லை மீறியது. 'இந்த தேவ்விற்கு விருப்பம் என்றால் அதை எதற்கும் எங்கும் விட்டு கொடுக்க மாட்டான். அதே சமயம் வேண்டாம் என்றால் அது யாராக இருந்தாலும் சரி என் நிழல் பட்ட மண்ணை கூட தொட அனுமதிக்க மாட்டேன். இது தான் நான்,' என கர்வமாக நினைத்து கொண்டவன், கவனத்தை மணிக்கடிகையின் புறம் திசை திருப்பி கொண்டான்.

முன்புறம் ஓட்டுநர் இருக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்து பயணம் செய்து கொண்டிருந்த கிஷோரோ, வாய்க்கு எட்டாமல் போன பலகாரத்தை ஏக்கத்துடன் நினைத்து கொண்டிருந்தான். சென்னை மாநகராட்சியின் வாகன நெரிசலில் இவர்கள் காரும் மாட்டி கொள்ள, அதில் எரிச்சலைடைந்த தேவேஷ்வர்,

"கிஷோர், வாட் ஸ் த ஹெல் திஸ்? நேரம் ஆச்சு. ஏதாச்சும் குறுக்கு வழி இருந்தா அதில் போக சொல்லு,"
என கத்த, கிஷோரும்
"ஓகே சார், ஓகே சார் இதோ போயிடலாம் சார்"
என அவனுக்கு பதில் கூறியவன், ஓட்டுனரிடம்,
"ட்ரைவர் இந்த லெப்ட் திரும்பி நேரா போங்க,"
என கட்டளையிட்டான்.

அவனின் அந்த கர்ஜனையில், கார் அங்கிருந்து கிளை சாலையில் சீறி பாய்ந்தது. ஒரு திருப்பத்தில் கார் திரும்பும் சமயம், யாரோ அலறி கீழே விழும் சத்தம் கேட்க, அதை கூட கவனிக்காமல் அவன் காரோ சென்று கொண்டே இருந்தது.

"அப்பா..., என்ன ஆச்சு ப்பா?", என கீழே விழுந்த அந்த நபரை தாங்கி பிடிக்க முற்பட்டு ருவந்திகா அலறி துடிக்க, கீழே விழுந்த சங்கர நாராயணனோ, விழுந்ததில் ஏற்பட்ட வலியை தாங்கி கொண்டே,
"ஒன்னும் இல்லை மா. திடீர்ன்னு வண்டி வந்துட்டதால பயந்து விழுந்துட்டேன். வேற ஒன்னும் இல்லை,"

என பதில் கூறியதும் தான் கடந்து சென்ற அந்த காரை பார்த்தாள் ருவந்திகா. "சிறிய சாலையில் வரும் பொழுது மெதுவாக செல்ல வேண்டும் என்ற அடிப்படை அறிவு கூட இல்லாமல் இவ்வளவு வேகமாகவா வருவது. உள்ளே இருக்கிறவங்களுக்கு கொஞ்சம் கூட மனசாட்சி என்பதே இல்லை போல, வயசான ஒருவரை கீழே தள்ளி விட்டுட்டு, நிற்காமல் போய்ட்டே இருக்காங்க. ஏதாச்சும் ஆகியிருந்தா என்ன ஆகுறது? இவங்களை சும்மா விடக்கூடாது,'

என ஆத்திரமுற்றவள், அருகில் இருந்த கல்லை தூக்கி எறிய, அதுவோ, சரியாக தேவ் சென்ற காரின் பின் புற கண்ணாடியை பதம் பார்த்து, சில்லு சில்லாய் சிதறியது. கண்ணாடி சிதறியதும் அதிர்ச்சியில் ஓட்டுனர் வண்டியை கீறீச்சிட்டு நிறுத்த, தேவ்வும் அதே அதிர்ச்சியோடு உடைந்த கண்ணாடி வழியாக திரும்பி பார்க்க, அங்கே ருவந்திகா அவனை உக்கிரமாக பார்த்தப்படி நின்றிருந்தாள்.

வனங்களில் தென்றலை காணவில்லையாம்
மரங்கள் வந்து சொன்னது என்னிடம்!!

எப்படி சொல்வேன்?

தென்றல் என்னெதிரே
புயல் போல் நின்று
கொண்டிருக்கிறது என!!

விரும்பியே கட்டுப்பட்டு
கொண்டேன்
நின் பார்வை கயிற்றில்!!

இனி,
அதில் இருந்து விலகவும் மாட்டேன்
விடுபடவும் மாட்டேன்!!

உனதுயிராகும்...


















 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
வணக்கம் செல்லங்களே,

வந்துவிட்டேன் நான் உங்கள் தர்ஷிஸ்ரீ.
உனதுயிராய் இருந்திடவா அத்தியாயம் 3 பதிந்து விட்டேன். படித்து விட்டு தங்கள் கருத்துக்களை
பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

சென்ற அத்தியாயத்திற்கு கருத்து தெரிவித்த அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல…

அடுத்த அத்தியாயம் புதன்

Happya கதைக்குள் போங்க...
 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
InShot_20220109_114033165.jpg


அத்தியாயம்.3

"மீனுக்குட்டி, இன்னைக்கு உன்னை இன்டெர்வியூக்கு வர சொல்லி இருந்தாங்கல. சீக்கிரம் கிளம்பு மா. லேட் ஆக போது,"

என சங்கர நாராயணன் ருவந்திகாவை காலைநேர பரப்பரப்பில் அவளுக்கு நியபாகப்படுத்த, ருவந்திகாவும்,

"ஆமாம்ப்பா, இதோ ஒரு ரெண்டு நிமிஷம், இந்த கஞ்சியை இறக்கி வச்சுட்டு போய் கிளம்புறேன்ப்பா,"

என அடுப்பில் இருந்த பாத்திரத்தை கிண்டியபடியே பதில் கூறினாள்.

"அதுக்கில்லைம்மா. தெரியாத இடம், நீ கண்டுபிடிச்சு போகவே நேரம் எடுக்கும். சீக்கிரம் கிளம்புனா தானே நேரத்துக்கு போக முடியும். நீ போய் கிளம்பும்மா நான் பார்த்துகிறேன்,"
என அக்கறையாய் கூறியவரிடம்,

"அதெல்லாம் பார்த்துக்கலாம் ப்பா. இதோ கஞ்சி ரெடி ஆகிடுச்சு. ஆறட்டும், அதுக்குள் நான் போய் ரெடி ஆகிட்டு வந்துறேன் ப்பா,"

என பாத்திரத்தை இறக்கி வைத்து விட்டு, குளியலறைக்குள் நுழைந்து கொண்டாள். சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம், குளித்து விட்டு கிளம்பியவள், தன்னிடம் இருந்த சாதாரண காட்டன் புடவையை அணிந்து கொண்டு, நெற்றியில் சிறிய பொட்டு மட்டும் வைத்து விட்டு, கண்ணாடியை பார்க்க, அந்த சாதாரண அலங்கராத்திலும், அவள் தேவதையாக தான் தெரிந்தாள். ஆனால் அவள் அழகு அவள் கண்ணுக்கே தெரியவில்லை என்பது தான் நிதர்சனம்.

தேவையான ஆவணங்களை எடுத்து வைத்து கொண்டவள், கூடத்திற்கு வர, அதற்குள் சங்கர நாராயணன் இருவருக்கும் கஞ்சியை ஆற வைத்து அவளுக்கும் அவருக்கும் தேவையனவற்றை தம்ளரில் ஊற்றி வைத்தார். அவரருகே அமர்ந்தவள்,

"ஏன் ப்பா, நான் தான் வரேன்ல அதுக்குள் நீங்க ஏன் இதெல்லாம் செஞ்சுட்டு இருக்கீங்க,"
என கடிந்து கொள்ள, அவரோ,

"அதனால் என்னம்மா? சின்ன வேலை தானே. சரி நீ சாப்பிடு,"
என தம்ளரை அவளிடம் நீட்டியவர், தன்னுடையதையும் எடுத்து கொண்டார். இருவரும் சேர்ந்தே பருகிய பின், அன்றைய நாள் விற்பனைக்கு தேவையான அப்பள பொட்டலங்களை, பையில் அடுக்கி வைத்து கொள்ள, அதை சங்கர நாராயணன் பெற்று கொண்டு, இருவரும் வீட்டை பூட்டி விட்டு புறப்பட்டனர்.

சென்னையை உறைவிடமாக கொண்டு வாழ்ந்த ஆரம்பகால கட்டத்தில், வாழ்வியல் ஆதராதிற்க்காக, என்ன செய்யலாம்? என சங்கர நாராயணனும், ருவந்திகாவும் குழம்பி தவிக்கும் நேரம், சங்கர நாராயணனுக்கு தோன்றிய யோசனை தான் இந்த அப்பளம் போடுதல். ஆரம்பத்தில் ருவந்திகா நிறைய இடங்களில் வேலை தேடி அலைந்திருக்கிறாள், ஆனால் அவளிடம் போதிய படிப்பும், முன் அனுபவமும் இல்லாத காரணத்தினால் அவளுக்கு எங்குமே வேலை கிடைக்கவில்லை.

நிரந்தர வருமானம் வரும் வரை தற்காலிகமாக அப்பளம் போடுவதையாவது செய்வோம் என்று தான் தந்தையும், மகளும் சேர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். ருவந்திகாவிற்கு இதெல்லாம் தெரியாது தான், ஆனாலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சங்கர நாயராயனை பார்த்து கற்று கொண்டாள். அவளுக்கு சமையலே அரை குறை தான். அவள் வளர்ந்த விதம் அப்படி. ஆனால் சங்கர நாராயணன் அப்படி இல்லை. அவர் எல்லாவற்றையும் தெரிந்து வைத்திருந்தார். அப்படி ஆரம்பித்த தொழில் தான் இன்றளவும் தங்கு தடையின்றி சென்று கொண்டிருக்கிறது.

தினமும் காலையில் இருவரும் கிளம்பி, சாலையோரம், வீடு வீடாக, பூங்கா என சுற்றி சுற்றி விற்பவர்கள், மதியம் போல் வீடு திரும்பி மறு நாளைக்கு தேவையானவற்றை தயார் செய்வர். தொழில் ஒரு பக்கம் செய்து கொண்டிருந்தாலும், ருவந்திகா வேலை தேடுவதை நிறுத்தவில்லை. தொடர்ந்து பல நிறுவனங்களுக்கு விண்ணப்பித்து கொண்டு தான் இருந்தாள். அதில் ஒரு நிறுவனம் தான் இன்று அவளை நேர்முகத்தேர்விற்கு அழைத்து இருந்தது.

பேருந்து நிலையம் நோக்கி இருவரும், சாலையோர நடைப்பயணத்தில் பேசிக்கொண்டே வர, அவரிடம் இருந்த அப்பளப் பையை வாங்கி கொண்ட ருவந்திகா,

"அப்பா, நான் சீக்கிரம் போய்ட்டு சீக்கிரம் வந்துறேன். வெயிலில் அங்கே இங்கே அலையாதீங்க. முடிஞ்சா பாருங்க. இல்லைன்னா அமைதியா வீட்டிற்கு வந்து படுத்து தூங்குங்க. சாயங்காலம் பக்கத்தில் இருக்கிற பார்க்கில் வித்துக்கலாம்,"

எனக் கூற, அவரும்,

"சரி டா மீனுக்குட்டி, என்னைப் பத்தி கவலைப்படாதே. நீ கவனமா போய்ட்டு வா டா. இந்த வேலை மட்டும் உனக்கு கிடைச்சுடுச்சுன்னா அப்புறம், அப்பளம் விக்க நான் ஏன் போக போறேன்?,"
என சிரிப்புடன் கூறியவர், மேலும்,

"என்னால் தான் டா, உனக்கு இந்த நிலைமை. எப்போ தான் உன் வாழ்க்கை சீராகுமோ?,"

என கவலையுடன் கூறியவரை, நிமிர்ந்து பார்த்தவள், அவர் கவலையை மாற்றும் பொருட்டு,

"என் அப்பா என் கூட இருக்கிற வரை என் வாழ்க்கை நிலைமைக்கு என்னப்பா குறைச்சல். நான் இப்போவே ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷமா தான் இருக்கேன். அதுக்கு காரணம் நீங்க தான் ப்பா"

என கூறியவளை கண்டு அவர் கண்கள் கலங்க தான் செய்தது. என்ன தான் செய்து விட்டேன் இவளுக்கு? இத்தனை அன்பு என் மீது வைக்க, என்ற பூரிப்புடன் அவரும், இவரை காட்டிலும் யார் எனக்கு என்ன நல்லது செய்து விட முடியும் என்ற ஆச்சரியத்துடன் அவளும் நினைத்தப்படியே நடைபயணத்தை மேற்கொண்டனர்.

ஒரு திருப்பத்தில், தேவேஷ்வர் வந்த கார் வேகமாக திரும்ப, அதை சற்றும் எதிர்பாராத சங்கர நாராயணனும், ருவந்திகாவும் அதில் கலவரமடைந்து சுதாரிக்கும் முன் சங்கர நாராயணன் அதிர்ச்சியில் கீழே விழுந்து விட்டார்.

அவர் விழுந்ததும், அதில் அதிர்ச்சி அடைந்த ருவந்திகா, "அப்பா...," என அலறி,
"அப்பா, என்னப்பா? என்னாச்சு? அடிபட்டுச்சா ப்பா,?"
என கலவரப்பட, அவரோ, நிதானமாக அவளை பிடித்து எழுந்து நின்றவர், கை கால்களை உதறிக் கொண்டே,

"எனக்கு ஒன்னுமில்லைம்மா மீனுக்குட்டி. கார் வேகமாக வந்ததால் பயந்து கீழே விழுந்துட்டேன். வேற ஒன்னும் இல்லை. அடியெல்லாம் படலை டா மீனுக்குட்டி,"

என விழுந்த வலியை பொறுத்து கொண்டு, கூறும் பொழுதே, அவர் கீழே விழக் காரணமாக இருந்த காரை திரும்பி பார்த்தாள் ருவந்திகா. காரோ, தன்னால் ஒருவர் கீழே விழுந்து விட்டார் என்பதை பற்றி எதையும் கவலை கொள்ளாமல் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தது.

அதில் ஆத்திரமுற்றவள் சற்றும் யோசிக்காது, கீழே கிடந்த கல்லை எடுத்து தூக்கி எறிய, அதுவோ சரியாக தேவ் காரின் பின்புற கண்ணாடியை பதம் பார்த்து, சுக்கு நூறாக உடைத்தது.

படார் என்று வந்து விழுந்த கல்லின் சத்தத்திலும், நொறுங்கிய கண்ணாடியின் சிதறலிலும், அதிர்ந்து காரை கீறீச்சிட்டு நிறுத்தினார் தேவ் காரின் ஓட்டுநர். மூவரும் அதிர்ந்து பின் திரும்பி பார்க்க, அங்கே அவர்களின் காரை உக்கிரமாக பார்த்தப்படி நின்றிருந்த ருவந்திகா தான் தெரிந்தாள்.

உக்கிரத்துடன் முறைத்த ருவந்திகாவை கண்டதும், காருக்குள் அமர்ந்திருந்த தேவேஷ்வர்,

" ஹவ் டேர் ஷீ இஸ் பிரேக் மை கார்? இடியட். கிஷோர், யாரிந்த பொண்ணு?, எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா என் கார் மேலேயே கல்லை விட்டெறிஞ்சு இருப்பா. நான் யாருன்னு காட்றேன் அவளுக்கு,"

என கத்தியவன் கீழிறங்க பார்க்க, அதற்குள் விபரீதம் உணர்ந்த கிஷோரோ,

"சார், சார், இருங்க சார் நான் போய் பார்க்கிறேன். நீங்க வர வேண்டாம்,"

என கூறியவன் அவரசரமாக அவளருகில் ஓடி வர, அதற்குள் சங்கர நாராயணன், ருவந்திகாவிடம்,

"மீனுக்குட்டி. ஏன் மா இப்படி பண்ண?,"

என அவள் கல்லெறிந்தததில் அதிர்ச்சியானார். அவளருகே வந்த கிஷோரோ,

"ஏன் ம்மா. கொஞ்சமாச்சும் அறிவிருக்கா உனக்கு? கல்லை விடடேறிஞ்சு கார் கண்ணாடியை உடைச்சு இருக்க. இதென்ன உங்க அப்பன் வீட்டு வண்டியா. உடைச்சு உடைச்சு விளையாட. எதுக்கு இப்போ கண்ணாடியை உடைச்ச. ஒழுங்கா உடைச்சத்துக்கு உண்டான பணத்தை கொடுத்துட்டு போற. இல்லை போலீசில் பிடிச்சு கொடுத்துடுவேன்,"

என அவன் ஏகத்துக்கும் மிரட்ட, சங்கர நாராயணனோ,

"தம்பி, தம்பி, அப்படியெல்லாம் பண்ணிடாதீங்க தம்பி. கார் வேகமா வந்ததால் நான் கீழே விழுந்துட்டேன், அந்த கோபத்தில் கல்லை தூக்கி அடிச்சுட்டா. பெரிய மனசு பண்ணி மன்னிச்சுடுங்க தம்பி,"
என கிஷோரிடம் கெஞ்சினார். ருவந்திகாவோ,

"அப்பா, நீங்க இப்போ எதுக்கு இவங்கிட்ட கெஞ்சிட்டு இருக்கீங்க. தப்பு பண்ணது அவங்க. நீ ஏன் மன்னிப்பு கேட்கிறீங்க.,"

என அவரை கடிந்து கொண்டவள், கிஷோர் புறம் திரும்பி,

"ஏன் சார் சின்ன தெருவில் காரை இப்படி தான் வேகமா ஓட்டுவாங்களா? ஒரு வேளை அவர் மேலே மோதி பெரிய காயம் ஏதாவது ஏற்பட்டு இருந்தா என்ன பண்ணி இருப்பீங்க?,"

என கூர்மையாக கேட்டவளின் துணிவு கிஷோரை சற்று ஆட்டம் காண தான் செய்தது. அதற்குள் காரை விட்டு இறங்கிய தேவேஷ்வர்,

"கிஷோர், வாட்ஸ் ஹாபென்னிங்? என்னவாம் எதுக்கு கார் கண்ணாடியை உடைச்சாங்களாம். கமிஷ்னரை வர சொல்லட்டுமா?,"
என அவன் குரல் கொடுக்க, கிஷோரோ,

"பார்த்தீங்களா, எங்க பாஸுக்கு கமிஷனர் என்ன? சி.எம், பி.எம் வரை காண்டாக்ஸ் இருக்கு. நீங்க பண்ண வேலைக்கு, உள்ளே தள்ளி ஆயுசுக்கும் வெளியே வராதப்படி செஞ்சுடுவார். உங்களை பார்த்தாலும் பாவமா இருக்கு. போனால் போது, எங்க பாஸ் கிட்ட ஒரு மன்னிப்பு கேட்டுடுங்க. போனால் போதுன்னு மன்னிக்க சொல்றேன்,"

என நக்கலாக பேசியவனை, பார்வையாலையே எரித்தவள்,

"நீங்க எவ்வளவு பெரிய ஆளா வேணும்னா இருந்துட்டு போங்க. உங்களால் தானே என் அப்பா கீழே விழுந்தார் ஒழுங்கா நீங்க அவர் கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுட்டு போங்க. இல்லை, காரில் ஒரு கண்ணாடி இருக்காது,"
என காட்டமாக கூறினாள்.

"என்னமா நீ? ஏதோ சின்ன பொண்ணாச்சே, மன்னிச்சு விட்டுடலாம் பார்த்தா ஓவரா போற. எங்கே உடை பார்க்கலாம். அப்புறம் நீயே இருக்க மாட்ட,"

என தற்பொழுது கிஷோர் வெளிப்படையாகவே மிரட்ட, ருவந்திகாவும் சற்றும் தணியாத குரலில்,

"என்ன மிரட்றீங்களா? இதுக்கெல்லாம் பயப்படுற ஆள் நானில்லை. என்ன வேணும்னாலும் பண்ணிக்குங்க. என் அப்பா கிட்ட மன்னிப்பு கேட்கலை. காரில் ஒரு கண்ணாடி இருக்காது தான்,"

என தைரியமாக பேச, சங்கர நாராயனோ,

"மீனுக்குட்டி. ஏன் டா பிரச்சனை பண்ணிக்கிட்டு இருக்க. அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம். நீ வா நாம கிளம்பலாம்,"

என அவள் கையை பிடித்து இழுக்க, அவளோ,
"அப்பா, இவங்க என்னலாம் சொல்றாங்க பார்த்தீங்களா. வேகமாக வந்த அவர்களுக்கே அவ்வளவு திமிர் இருந்தா, ஓரமா வந்த நமக்கு எவ்வளவு இருக்கும். நீங்க சும்மா இருங்க. நான் பேசிட்டு வரேன்,"

என அவர் கையை தன் கையிலிருந்து பிரித்தெடுத்தாள். அதற்குள் அவர்கள் அருகில் வந்த தேவேஷ்வர், அவளை ஏற இறங்க பார்த்து கொண்டே,

"கிஷோர், எதுக்கு டைம் வேஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருக்க. இது போல ஆளுங்களுக்கு வேற வேலையே இருக்காது. எல்லாம் பணத்துக்காக தான் இருக்கும். ஒரு ஆயிரமோ, ரெண்டாயிரமோ விட்டு எறி. பொறுகிட்டு போட்டும்,"

என அலட்சியமாக கூறியவனின் பேச்சில் வெகுக்குண்டு எழுந்தாள் ருவந்திகா.

அவளை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காத தேவேஷ்வர், கோர்ட் இடுக்கில் சொருகி இருந்த கூலர்ஸை எடுத்து அணிந்து கொண்டே காரை நோக்கி செல்ல, ஆத்திரத்தில் இருந்த ருவந்திகா அவனை நோக்கி சொடக்கிட, அவனோ, சட்டென்று திரும்பி பார்த்தான்.

போயும் போயும் ரோட்டில் செல்லும் ஒருத்தி தன்னை சொடக்கிட்டு அழைப்பதா? என ஆத்திரமுற்றவன், கண்ணாடியை கழற்றியபடி அவளை பார்வையால் எரிக்க, ருவந்திகாவோ, அதைப்பற்றி எல்லாம் கவலை கொள்ளாது தைரியமாக அவன் பார்வையை எதிர்கொண்டு,

"உங்க கிட்ட பணம் இருந்தா அதை உங்களோட வச்சுக்குங்க. உங்க பணம் யாருக்கு வேணும்? உங்கள மாதிரி ஆளுங்களுக்கு பணம் இருந்தா போதுமே. எதை வேணும்னாலும் வாங்கிடலாம் எண்ணமோ!! வேகமாக வந்தது நீங்க, அதுக்கு முதலில் மன்னிப்பு கேளுங்க. அதுக்கு பின்னாடி கண்ணாடியை உடைச்சத்துக்கு நான் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்,"

என கூறியவள் மீது மேலும் ஆத்திரம் பொங்கியது தேவேஷ்வரனுக்கு.

ஏய்.., என கர்ஜித்தவன்,

"கீழே தானே விழுந்தார். என்ன செத்தா போயிட்டார்,"

என ஆத்திரத்தில் அவன் வார்த்தையை விட, அடுத்த நிமிடம், ருவந்திகாவின் கை அவன் கன்னத்தை பளார் என்ற சத்தத்துடன் பதம் பார்த்தது.

அதிர்ச்சியில் கிஷோரும் சரி, சங்கர நாராயணனும் அப்படியே உறைந்து போக, ருவந்திகாவின் ஆத்திரம் மட்டும் சிறிதும் மட்டுப்படவில்லை. அதை விட அதிக ஆத்திரம் தேவேஷ்வரனுக்கு உண்டானது. அவன் எப்படி பட்டவன்? தமிழ்நாட்டின் முன்னணி நிறுவனத்தின் முதலாளி, அவன் வீட்டிலே அவனை ஒருவரும் எதிர்த்து பேசியதில்லை. அவன் பார்வைக்கே அடங்கி போவர் அனைவரும். அப்படி பட்டவனை போய், ரோட்டில் போகிற யாரோ ஒருத்தி கை நீட்டி அடித்து விட்டாள். மிகுந்த அவமானமாக உணர்ந்தான் தேவேஷ்வர். அவளை அந்த இடத்திலே வெட்டி போடும் ஆத்திரம் அவனுள் கனன்றது.

"ஏய், யார் மேலே கை வச்ச," என ஆத்திரத்தில் அவள் கழுத்தை நெறிக்க தன் கைகளால் அழுத்தி பிடிக்க, மொத்த கழுத்தும் அவன் உள்ளங்கையை விட சிறியதாக தான் இருந்தது. அவனின் அழுத்தத்தை கண்டு அவள் ஒன்றும் அசந்து போய்விடவில்லை. தைரியமாகவே அவனை எதிர் கொண்டாள்.

அவளின் அந்த பார்வை இதுவரை எந்த பெண்ணிடமும் அவன் பார்த்ததில்லை. அத்துணை துணிவா இவளுக்கு? மனதிற்குள் அவளின் துணிவை கண்டு மெச்சி கொண்டான். இருந்தாலும், அவனை கை நீட்டி அடித்தவளை சும்மா விட அவன் கௌரவம் இடம் தரவில்லை. கழுத்தில் வைத்த கைகளின் அழுத்தத்தை கூட்ட, சங்கர நாராயணனோ,

"அச்சச்சோ, வேண்டாம் தம்பி விட்டுடுங்க தம்பி. அவ என் மேல் உள்ள பாசத்தில் இப்படி பண்ணிட்டா. மத்தபடி அவ ரொம்ப நல்ல பொண்ணு, எனக்கு அவளை விட்டா வேற யாரும் இல்லை ப்பா. வேணும்ன்னா உன் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்கிறேன்,"

என அவர், அவனிடம் கெஞ்ச, அவனின் கோபத்தை உணர்ந்த கிஷோரும் கூட, விபரீதம் உணர்ந்து,

"சார், வேண்டாம் விடுங்க. பப்லிக் பிளேசா இருக்கு. யாராச்சும் பார்த்தா பிரச்சனை ஆகிடும். மீட்டிங்க்கு நேரம் ஆச்சு. கிளம்பலாம்,"

என அவனும் கூறியதும் தான் தேவேஷ்வர் சுற்றுப்புறம் உணர்ந்தான். நல்ல வேளையாக, அந்த தெருவில் யாரும் இருக்கவில்லை.

"எப்படி கிஷோர் விட சொல்ற, என்னை கை நீட்டி அடிச்சு இருக்கா. இவளை கொன்னு போட்டா தான் என் ஆத்திரம் அடங்கும்,"

என அப்போதும் ஆத்திரம் குறையாமல் அவன் பேச, கிஷோரோ,
"சார்.. ப்ளீஸ் புரிஞ்சுக்குங்க. விட்டுடுங்க,"
என அவன் ஒரு கெஞ்சியதும், பட்டென்று அவளை பிடித்திருந்த கழுத்தை உதறி தள்ள, தள்ளிய வேகத்தில் அவளோ, இருமிக் கொண்டே இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

அவளைத் சங்கர நாராயணன் தாங்கி கொள்ள, தேவேஷ்வனோ,

"ஏய், என்னையே கை நீட்டி அடிச்சுட்டல. இனிமேல் தான் டி இருக்கு உனக்கு. இந்த தேவேஷ்வரன் யாருன்னு காட்டுறேன் இருடி,"

என அவளிடம் சவால் விட, அவளோ அப்பொழுதும் அவள் பார்வையை மாற்றி கொள்ளவில்லை. அதே நிமிர்வுடன் தான் அவனை நோக்கினாள். "உன்னால் ஆனதை பார்த்துக்கோ,"என செய்தி தாங்கிய விழிகளை படித்தவன் முடிவு செய்து விட்டான், இவளை ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று. அதற்குள் அவனின் ஓட்டுநர் வேறொரு வாகனத்தை வரவழைத்து இருக்க, அதில் ஏறியவன், அவளை முறைத்து கொண்டே அவ்விடம் விட்டு புறப்பட்டான். கிஷோரோ, 'இன்னைக்கு நமக்கு சந்திராஷ்டம் தான். ஆஃபீஸ் போய் என்னவெல்லாம் பண்ண போறாரோ,'என மனதிற்குள் புலம்பியபடியே அவனுடன் காரில் ஏறிக்கொள்ள, காரோ அவ்விடம் விட்டு புழுதி பறக்க சீறிப் பாய்ந்தது.

"என்னம்மா நீ? அவங்களை பார்த்தா நல்ல வசதியாவங்க மாதிரி தெரியுது. நமக்கெதுக்கு வம்பு. கை நீட்டி வேற அடிச்சுட்ட. ஏதாவது பிரச்சனை வர போதும்மா,"
என சங்கர நாராயணன் கவலைப்பட, ருவந்திகாவிற்கு அப்படி எந்த கவலையும் இல்லை போலும். அவளோ,

"விடுங்கப்பா பார்த்துக்கலாம். பணம் இருந்தா என்ன வேணும்ன்னா செய்வாங்களா? என்ன வேணும்னாலும் பண்ணட்டும். நான் பார்த்துகிறேன். நீங்க வாங்க ப்பா,"

என அவருக்கு தைரியமூட்ட, இருவரும் அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தனர். பேருந்து நிலையம் வந்தவள், பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டு அவரை இல்லம் அனுப்பி வைத்தாள்.

நேராக அவளை நேர்முகத்தேர்வுக்கு அழைத்த அலுவலகத்திற்கு சென்றவள், வரவேற்பறையில், தன்னுடைய வருகையை பதிவு செய்து விட்டு, உள்ளே அழைப்பதற்காக காத்திருந்தாள்.

மனம் முழுவதும் தேவேஷ்வரின் நினைவே ஓடிக் கொண்டிருந்தது அவளுக்கு.'என்ன தைரியம் அவனுக்கு? என் அப்பாவை பார்த்து, செத்தா போயிட்டார்ன்னு கேட்கிறான். இன்னும் ரெண்டு அடி சேர்த்து பிகொடுத்து இருக்கணும். இனி என் வழிக்கு குறுக்கே வரட்டும். அப்புறம் இருக்கு அவனுக்கு,'
என மனதோடு கருவியப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்.

அவளின் முறை வந்ததும், வரவேற்பறையில் இருந்த பெண், அவளை உள்ளே போக சொல்ல, அவளும் தன்னுடைய ஆவணங்களை எடுத்து கொண்டு,

"மே ஐ கம் இன் சார்?,"என அனுமதி கேட்டப்படி அந்த அழுவலத்தின் முதலாளி அறையினுள் நுழைய, அங்கே தலைமை இருக்கையில் ஒருவரும், அவன் பக்கத்தில் மற்றோருவனும் அமர்ந்து இருந்தனர். நேரே அமந்திருந்தவன் அவளை உள்ளே அழைக்க, இருக்கை அருகில் வந்ததும், நேர் எதிரே அமர்ந்திருபவனுக்கு வணக்கம் வைத்தவள், பக்கவாட்டில் அமர்ந்திருபவனுக்கு வணக்கம் வைக்க அவன் புறம் திரும்பிய நேரம் அதிர்ச்சியில் அப்படியே உறைந்து போய் நின்றாள் ருவந்திகா. அங்கிருந்தவன் அவளின் கோகுல். அவனுக்கும் அதே நிலை தான். இத்தனை வருடங்கள் கழித்து அவளை இங்கு பார்ப்போம் என அவளும் சரி, அவனும் சரி எதிர்பாராத ஒன்று.

"கோகுல், நீ இல்லாமல் நான் எப்படி டா வாழ்வேன். என்னை விட்டுட்டு போய்டாதே டா கோகுல். பிலீஸ் கோகுல் எனக்கு பயமா இருக்கு. எனக்குன்னு யாருமே இல்லை டா. நீ என்கூடவே இரு டா,"

என அவள் அவனிடம் மன்றாடிய கதறல்கள் எல்லாம் அவள் காதுகளில் தற்பொழுது ரீங்காராமாய் ஒலிக்க, அந்த நினைவை கண்களை அழுந்த மூடி கிரகித்து கொண்டவள், எதிரில் இருப்பவனை பார்த்தாள்.

"வெல், மிஸ். ருவந்திகா. உங்க ப்ரோபைல் பார்த்தேன். நீங்க மும்பை காலேஜில் படிச்சு இருக்கீங்க. நல்ல பெரிய காலேஜ் தான். எதுக்காக படிப்பை பாதியில் நிறுத்திடீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா!!,"
என கேட்க, அவளோ ஒரு முறை கோகுலை கடைக்கண்ணால் பார்த்து பின், கேள்வி கேட்டவனிடம் திரும்பி,

"சார், அது என்னோட பெர்ஸ்னல். வெளியில் சொல்ல முடியாது. நான் வேலைக்கு அப்லே பண்ணும் போதே மென்ஷன் பண்ணி இருந்தேன். நான் என்னோட காலேஜ்ஜை கம்ப்ளீட் பண்ணலைன்னு. நீங்களும் ஓகே சொல்லி தான் இன்டெர்வியூக்கு வர சொல்லி இருக்கீங்க. சோ அதைத் தவிர்த்து வேற கேளுங்க சார்,"

என துணிந்து தைரியமாக பதில் கூறியவளை பார்த்து, கோகுல் சற்றே வியந்து தான் போனான். அவன் கண்ட ருவந்திகா இவள் அல்லவே!! தெரியாத ஒருவரை பார்த்தால் அவளுக்குள் உருவாகும் பயம் என்ன என்பது அவனை தவிர வேற யாருக்கு தெரியும். அவள் ஏன் பாதியில் கல்லூரியை விட்டு நின்றாள் என்பதும் அவனுக்கு நன்கு தெரியுமே!! இருந்தும் மௌனித்தான்.

கேள்வி கேட்டவனோ, அவளுடைய கோப்பை பார்த்துக் கொண்டே எழுந்து வந்து அவளருகில் நின்று கொண்டான். அவளின் அங்க வளைவுகளை நோட்டம் விட்டு கொண்டே, அவளை உரசியபடி நிற்க, ருவந்திகாவோ சற்று அசவுகரியமாக உணர்ந்தாள். சாதரண பார்வைக்கும், தவறான எண்ணம் கொண்டு பார்க்கும் பார்வைக்கும் அவளுக்கு வித்தியாசம் தெரியாதா என்ன?

அவனோ, அவளிடம்,
"மிஸ்.ருவந்திகா உங்களுக்கு போதிய படிப்பு இல்லை. பிளஸ் இதற்கு முன் வேலை செஞ்ச அனுபவமும் இல்லை. இருந்தாலும், உங்களுக்கு வேலை கொடுக்கலாம் முடிவு பண்ணி இருக்கேன். ஆனால் அதுக்கு நீங்க கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிட்டு போற போல இருக்குமே,"

என கூறியவனை கூர்மையாக பார்த்தவள் எழுந்து, அவனுக்கு நேர் எதிரே நின்று,

"நீங்க சொல்றது எனக்கு புரியல சார். எதுவா இருந்தாலும் நேரடியா சொல்லுங்க,"
என இரு கைகளையும் கட்டியபடி கேட்க, அவனோ,

"புரியலையா. சில்லி கேல், எனக்கு எப்போதெல்லாம் தேவைப்படுதோ, அப்போதெல்லாம் நீ வந்து எனக்கு கம்பெனி கொடுக்கணும்ன்னு சொல்றேன்,"

என இளித்தப்படி கூறியவனை பளார் என்று அறைந்திருந்தாள் ருவந்திகா. அதில் அவன் மட்டும் அல்ல, கோகுலும் அதிர்ந்து இருக்கையை விட்டு எழுந்து விட்டான். அவன் கையில் இருந்த தனது கோப்பையை பிடுங்கியவள்,

"வேலை கொடுக்க முடியும்ன்னா கொடு. இல்லைன்னா இல்லை சொல்லிட்டு போ. அதை விட்டுட்டு படுக்க கூப்பிடுவியா ராஸ்கல். இனி வேற யார் கிட்டயாவது இப்படி பேசின இது தான் உனக்கு நியாபகம் வரணும்,"

என கத்தியவள், கோகுலை திரும்பி பார்த்து,

"அப்போதும் நீ எனக்கு துணையா நிற்களை, இப்போதும் துணைக்கு நீ வரலை. எப்போதும் என் வாழ்க்கையில் உன்னை நான் பார்க்க கூடாது,"

என கூறியவள், விறுவிறுவென்று வெளியேறினாள். வாழ்க்கை ஏட்டு பக்கங்கள் தான் எத்தனை விசித்திரமானது. விசித்திரமான பக்கங்களில் வித்தியாசமான அனுபவங்களை விரும்பியே அனுபவிப்பவள் தான் ருவந்திகா ஸ்ரீ.


நின் விழி வீச்சில் சூரியன்

கூட யோசிக்கிறான்
உன்னை தொட
வெயிலாக!!

சட்டென்று அவரச பட்டுவிட்டேனோ,
நேர்க்கொண்டு பார்த்து விட்டேனே
நின் விழிகளை!!

நின் சுட்டெரிக்கும் விழி வீச்சில்
மொத்தமாய் சாய்த்து விட்டாய்
என்னை!!

மீட்டெடுக்கும் மார்க்கம் தான் என்னவோ?


உனதுயிராகும்...







 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
வணக்கம் செல்லங்களே,

வந்துவிட்டேன் நான் உங்கள் தர்ஷிஸ்ரீ.
உனதுயிராய் இருந்திடவா அத்தியாயம் 4 பதிந்து விட்டேன். படித்து விட்டு தங்கள் கருத்துக்களை
பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

சென்ற அத்தியாயத்திற்கு கருத்து தெரிவித்த அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல…


Happya கதைக்குள் போங்க...
 

DHARSHI

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
InShot_20220112_121015205.jpg

அத்தியாயம்..4

சுட்டெரிக்கும் சூரியன், சுகமாய் தீண்டி செல்லும் நேரம், அந்தி சாயும் நேரம் அல்லவா!! இந்நேரத்தில் கடல் நிறம் கொண்ட வான்மகளோ, செம்மை நிற பூசிக் கொண்டு ஊர்வலம் நடத்துவாள். இரைத் தேடி சென்ற பறவைகள் தங்கள் இல்லத்திற்கு செல்லும் மகிழ்ச்சியை ரீங்காரமிட்டு சொல்லும், என அந்தி சாயும் நேரம் கூட ஒரு வித அழகு தான் போலும். அந்த காலநிலை தான் தற்பொழுது அங்கு நிலவிக் கொண்டிருந்தது.

சுற்றிலும் உள்ள அடர் பச்சை நிற மரங்களின் குளிர் காற்று சில்லென்று மேனியில் அனுமதி இன்றி ஊர்ந்து செல்ல, ஆங்காங்கே சிறுவர்களும், பெரியவர்களும் கூடி பேசி விளையாடிக் கொண்டிருக்க, அவர்களின் சிரிப்பலை அந்த இடத்தையே நிரப்பிக் கொண்டிருக்க, என அந்த அந்தி மாலை பொழுது, அந்த பெரிய பூங்காவில் மிகவும் ரம்மியாக வலம் வந்து கொண்டிருந்தது.

ஆனால், அந்த ரம்மியமான காலநிலை, கிஞ்சித்தும் ருவந்திகாவை பாதிக்கவில்லை என்பது தான் உண்மை. மனம் முழுக்க ரணமும், வலியும் தான் நிறைத்திருந்தது. அவள் மும்பையில் வாழ்ந்த வாழ்க்கை என்ன? தற்பொழுது வாழும் வாழ்க்கை என்ன? கோகுலைப் பார்க்கும் வரை அவள் பழையதை எதையும் யோசிக்கவில்லை. தான், தந்தை சங்கர நாராயணன் என இருவர் மட்டுமே தான், தன்னுடைய வாழ்க்கை என எப்பொழுதோ முடிவு செய்திருந்தாள். தற்பொழுதும் அதில் எந்தவித மாற்றமும் இல்லை தான். இருந்தாலும் கோகுலை பார்த்த அந்த நொடி, பழையது அனைத்தும் அவள் கண் முன்னே படமாய் விரிந்தது.

மும்பையில் பிரபல கல்லூரியில் தான் ருவந்திகாஸ்ரீ தன் பட்டப் படிப்பை தொடங்கினாள். பதின் வயத்துக்கே உரிய துருதுருப்பும், குறும்புத் தனமும் நிரம்ப பெற்றவள் ருவந்திகா. ருத்து, வந்தி, என செல்லப் பெயர்கள் கொண்டு, நண்பர்கள் படை சூழ தான் எப்பொழுதும் வலம் வருவாள். எதைப்பற்றியும் கவலை கொள்ளாது, கவலை என்பதையே அறியாது பட்டாம் பூச்சியாய் சுற்றி திரிந்த வசந்த காலம் அவளின் கல்லூரி காலம். அந்த காலத்திலே இருந்து விட மாட்டோமா? ஏன் காலம் நம்மை இந்த நிலைக்கு தள்ளியதோ? என கவலை கொண்டு, அந்த நாட்களுக்காக மனம் ஏங்கிய தருணம் தான் எத்தனை?!! தாயின் மடியில் உறங்கி, தந்தையின் தோளில் தொத்திக் கொண்டு, நண்பர்களின் தோழமையில் திளைத்து என அத்துணை மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்த காலம் அது அவள் வாழ்வில் ஒரு பொற்காலம்.

அவள் படித்த கல்லூரியின் தாளாளரின் மகன் தான் கோகுல். மும்பையில் மிகவும் பிரசித்திப் பெற்ற எம். கே குழுமத்தின் தலைவர், மகேந்தர் குமார் அவர்களின் ஒற்றை வாரிசு தான் கோகுல். வெளிநாடு சென்று பட்டப்படிப்பை முடித்தவன், முடித்த கையோடு தந்தையின் தொழிலுக்கு உதவி புரிய ஆரம்பித்து விட்டான். தந்தையும் மகனும் மிகவும் திறம்படவே தொழில் நடத்தினர்.

அவர்கள் குழுமத்தின் இருக்கும் பல நிறுவனங்களில் இந்த கல்லூரியும் ஒன்று. இதனை நிர்வாகம் செய்யும் முழுப் பொறுப்பும் கோகுலிடம் தான் ஒப்படைக்கப் பட்டது. அதனால், அடிக்கடி அவன் கல்லூரிக்கு வருகை தந்து மேற்பார்வை பார்ப்பதை வழக்கமாக்கி கொண்டிருந்தான்.

கல்லூரியில் அவன் வருகிறான் என்றாலே, கல்லூரியில் உள்ள இளம் பெண்களின் கண்கள் அனைத்தும் அவனையே தான் மொய்க்கும். நல்ல ஆணழகன் தான் கோகுல். அவனின் உயரமும், வசீகரிக்கும் முகமும், செல்வத்திலே பிறந்து வளர்ந்ததால் கொண்ட அழகும், அவனின் பின்புலமும் என அவனிடம் நிறைகள் நிறைய நிறைந்திருப்பதால், இயற்கையாகவே பெண்களுக்கு அவன் மேல் தனி மையல் உண்டு.

அவனுக்கு இதெல்லாம் பழகிய ஒன்று தான். பெண்கள் வாடையே இல்லாதவன் என்றெல்லாம் கூற முடியாது. கேளிக்கை, கொண்டாட்டம், நண்பர்கள் தரும் பார்ட்டி என அனைத்திலும் முழ்கி திளைத்தவனுக்கு பெண்கள் சகவாசமும் உண்டு. சமூகத்தில் பெரிய அந்தஸ்த்தில் இருக்கும் மகேந்தர் குமாரின் வாரிசு இப்படியெல்லாம் இல்லாமல் இருந்தால் எப்படி?!!

பழக்கம் என்பது அந்த நேரதிற்கு மட்டுமே எடுத்து கொள்வானே தவிர அதையும் தாண்டி அவன் மனதில் வேறு எதுவும் இருந்தது இல்லை. ருவந்திகா தன்னுடைய நண்பர்கள் குழு, தன் வகுப்பறை என்று மட்டுமே இருப்பவள். அவளுக்கு கோகுல் தான் கல்லூரியின் நிர்வாகி என்பது தெரியும். பெண்கள் எல்லாம் அவன் இன்று வருவானா நாளை வருவானா? என ஏங்கி கொண்டிருப்பதும் தெரியும். அதனால் தான் என்னவோ, அவனை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இவளுக்கு இல்லாமல் போயிற்று. அதனால் அவள் அவனை அதுவரை பார்த்ததில்லை. அவன் வரும் நேரங்களிலும் இவள் பார்க்க சந்தர்ப்பமும் அமையவில்லை.

அன்றொரு நாள் ருவந்திகா கல்லூரி சென்று வகுப்பறையில் அமர்ந்திருக்க, அவளின் நண்பர்கள் குழு ஒருவரையும் காணவில்லை. ஏன்? எதற்கு யாரும் வரவில்லை?, என அவள் நண்பர்களுக்கு அழைத்து கேட்க, அவர்களோ,

"ஏய் வந்தி, உன்னை யார் காலேஜூக்கு போக சொன்னது? இன்னைக்கு நம்ம நேகா பெர்த்டே டி. அவ ட்ரீட் கொடுககிறேன் சொல்லி இருக்கா, ஒழுங்கா மாலுக்கு வா. நாங்க அங்க தான் வெய்ட் பண்றோம்,"

என கூறியதும் தான் அவளுக்கு நினைவே வந்தது அவள் தோழியின் பிறந்த நாள் இன்று என்று.

"அச்சச்சோ மறந்தே போய்ட்டேன் டி. இதோ கிளம்பி வரேன்,"

என அவசரமாக அலைபேசியை அணைத்து அவள் வகுப்பை விட்டு வெளிவரும் சமயம், வகுப்புகள் ஆரம்பித்து இருந்தது. யாருக்கும் தெரியாமல் மறைந்து மறைந்து கல்லூரியை விட்டு அவள் வெளி வருவதற்குள் போதும் போதுமென ஆகி விட்டது.

கல்லூரி வாசலில் வந்து நின்றவள் ஏதேனும் வாகனம் வருகிறதா என்று பார்க்க, சரியாக அந்நேரம் கோகுல் கல்லூரியை நோக்கி தன்னுடைய காரில் வந்து கொண்டிருந்தான். அவனின் காரை கை போட்டு நிறுத்தியவள்,

"சார், சார், என்னோட பாட்டி பாத்ரூமில் வழுக்கி விழுந்துட்டாங்க. அவசரமா ஹோச்பிடல் போகணும். கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்க சார்,"

என அவள் ஹிந்தியில் கேட்க, அவனும் அவள் கூறியது உண்மை என்று நம்பி, அவனுடைய காரில் ஏறிக்கொள்ளுமாறு கூறினான். பிறகு அவள் பாட்டுக்கு வளவளத்து கொண்டே வர, அதையெல்லாம் ரசனையோடு கேட்டப்படி காரை ஓட்டினான் கோகுல்.

அவள் சொல்லும் வழியில் செல்ல, கடைசியில் கார் ஒரு வணிக தளத்தின் கீழ் நின்றது.

"இங்கேயே உங்க பாட்டி இருக்காங்க," என அவன் அதிர்ச்சியாக, அவளோ சிரிப்புடனே புத்தக பையை தூக்கி கொண்டு இறங்கியவள்,

"இருந்தாலும் நீங்க இவ்வளவு அப்பாவியா இருக்க கூடாது சார். நான் சொன்னதும் என்ன ஏதுன்னு கேட்காம கூட்டிட்டு வந்துடீங்களே. இனி இதுபோல் இருக்காதீங்க. சீக்கிரம் உங்களை ஏமாத்திடுவாங்க,"

என அவனை ஏமாற்றி விட்டு, அவனுக்கே அறிவுரை கூறியதும், அவனுக்கோ சுர்ரென்று கோபம் ஏறியது. ஆனால் அவன் கோபத்தை எல்லாம் அவள் கவனிக்கவில்லை. அவன் அவளை திட்டுவதற்குள், அவளோ நண்பர்களை தேடி சிட்டாக பறந்து விட்டாள்.

"ச்சை, ஏமாத்திட்டு ஓடி போய்ட்டா. இனி ஒரு முறை அவளை பார்த்தால் இருக்கு அவளுக்கு,"

என நினைத்து கொண்டவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான். அதன் பின் அவள் அப்படி ஒருவனை சந்தித்ததையே மறந்து இருந்தாள். ஆனால் அவனுக்கு அப்படி இல்லை. முதலில் தன்னை ஏமாற்றி விட்டாள் என்ற கோபத்தில் நினைந்திருந்தவன், அதன் பின், தன்னையே ஏமாற்றி வேலை வாங்கி இருக்கிறாள் என்றால் எத்தனை திறமை அவளுக்கு என்று அவளை மெச்சி கொண்டான்.

அவளுடன் பயணித்த அந்த அரை நேர பயணம், வாழ்நாள் முழுவதும் அவளுடன் பயணிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் தோன்றியது அவனுக்கு. பார்த்த நொடியில் அவனுள் புகுந்து விட்ட ருவந்திகாவை எப்பொழுது மீண்டும் பார்ப்போம் என அவனின் ஒவ்வொரு அணுவும் துடித்தது. நாட்கள் அதன் போக்கில் நகர, கோகுலின் மனதை முழுமையாக ஆக்கிரமித்து இருந்தாள் ருவந்திகா.

இப்படியே நாட்கள் நகர, கல்லூரி விழா ஒன்றில், கல்லூரியின் நிர்வாகி என்ற முறையில் கோகுல் பங்கேற்க, அதில் நடைபெற்ற நடன நிகழ்ச்சியில் ருவந்திகா நடனமாடினாள். அப்பொழுது தான் அவன் இவளையும், இவள் அவனையும் மீண்டும் பார்த்தனர். பார்த்ததும் அவளுக்கு அவனை ஏமாற்றி உதவி வாங்கியது நினைவுக்கு வந்து விட்டது.

"இவனா?," என அவள் அதிர்ச்சி அடைந்த முகப்பாவத்தை கூட அவன் ரசிக்க தான் செய்தான். நடனம் ஆடி முடித்ததும், அவன் கண்ணில் படாமல் தப்பித்து செல்ல, நினைத்து பின்புறம் பார்த்தப்படி ஓடியவள், சரியாக அவனை மோதிய பின் தான் நின்றாள்.

வசமாக மாட்டி கொண்டதை நினைத்து, ருவந்திகா கைகளை பிசைந்து அவனை பார்த்து விழிக்க, கோகுலோ, அவளின் நிலையை கண்டு சிரித்து விட்டான். பின் அவனே அவளிடம் நட்பு கரம் நீட்ட, அவளும் அவனை தயக்கத்துடன் நண்பனாக ஏற்று கொண்டாள்.

அதன் பின் அடிக்கடி பார்ப்பதும், விடிய விடிய அலைபேசியை அழ வைப்பதும் என அவர்கள் நட்பு வளர, நல்ல சிநேகிதம் அடுத்த கட்ட நிலைக்கு சென்றது. அதில் இருவருக்குமே பங்கு உண்டு. ஏற்க்கனவே கோகுலுக்கு அவள் மீது நேசம் இருந்தது, தற்பொழுது முழு காதலாக மாறியது. நட்புடன் பழகி வந்த ருவந்திகாவிற்கு அவனின் எண்ணம் புரிய தான் செய்தது. இத்தனை உயரத்தில் இருந்தாலும், தன்னிடம் பழகும் விதம், பண்பு என அவனின் குண நலன்கள் அவன் மீது விருப்பு கொள்ளவே செய்தது.

இருவருமே ஒருவர் மீது ஒருவர் காதலில் விழுந்தனர். அதை மறைமுகமாக வேறு வேறு விதமாக கூறிக் கொண்டாலும், வாய்மொழி கூறும் காதலுக்கு என்றுமே தனி அழகு தானே. அந்த குறை மட்டும் ஏன் இருப்பானே என கோகுல் தன்னுடைய காதலை கூற முடிவெடுத்தான். எப்படியும் அவள் மறுப்பு கூற மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கையில் காதலை கூற என ஒரு நாளை தேர்ந்தெடுத்தான். இதோ போல் ஒரு பூங்காவில் தான் கோகுல் தன்னுடைய காதலை ருவந்திகாவிடம் கூறினான்.

ருவந்திகாவிற்கு மகிழ்ச்சி தாளவில்லை. நாளை அவன் பூங்காவில் சந்திப்போம், உனக்கு ஒரு இன்பமான அதிர்ச்சி காத்திருக்கிறது, என கூறியது முதல் அவள் கால் தரையில் படவில்லை. காதலை சொல்ல தான் போகிறான் என்று கணித்தவள், அந்த தருணத்திற்காக தூங்காமல் காத்திருந்தாள்.

விடியல் வரும் முன்னே எழுந்தவள், பார்த்து பார்த்து தன்னை அலங்காரம் செய்து கொண்டு, அந்த பூங்காவை நோக்கி புறப்பட்டாள். வண்ண வண்ண மலர்கள் வாசத்தை அள்ளி வீசி கொண்டிருந்த அந்த பூங்காவின் கல் மேடையில், மனம் நிறைந்த துள்ளலுடன், ஒரு வித இன்ப அவஸ்தையுடன் அமர்ந்திருந்தாள் ருவந்திகா ஸ்ரீ. அவள் கண்ட பல நாள் கனவு இன்னும் சற்று நேரத்தில் நிறைவேற போகிறது.

காதலில் விழுவது இன்பம் என்றால், அந்த காதல் நம் கை சேரும் பொழுது பேரின்பத்தை தருமே!! எப்படி கூற போகிறான்? என வித விதமாக கனவு கண்டவள், வெட்கத்தில், தனியாக சிரித்தப்படி அமர்ந்திருந்தாள். இங்கு வந்து பத்து நிமிடம் தான் இருக்கும், ஆனால் அவளுக்கு என்னவோ பத்து மணி நேரம் காத்திருந்தது போல் தோன்றியது. எப்பொழுது வருவான்? எப்பொழுது வருவான்? என நொடிக்கு ஒரு முறை பூங்காவின் வாயிலையே பார்த்து கொண்டிருந்தாள். இருப்பு கொள்ள முடியவில்லை அவளால். இருக்கையை விட்டு எழுந்தவள் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்து, கை விரல் நகம் காணாமல் போகும் அளவிற்கு கடித்து கொண்டிருக்க, அவளின் நாயகன் அவளை ஏமாற்றாமல் உள்ளே நுழைந்தான்.

உள்ளே நுழைந்தவனை கண்ட நொடி மனம் சிறக்கில்லாமல் பறக்க, அருகே வந்தனோ, புன்னகை முகமாக அவளை நோக்கி, கையில் இருக்கும் பூங்கொத்தை அவள் புறம் நீட்டி,

"ஐ லவ் யூ ருவந்திகா,"

என தன் காதலை பட்டென்று அழகாய் கூற, அவளும் இதற்கு தானே காத்திருந்தாள், அவன் காதலை மனமகிழ்ந்து ஏற்று கொண்டவள், அவன் நீட்டிய பூங்கொத்தை வாங்கி கொண்டு,

"ஐ லவ் யூ டூ கோகுல்,"
என அவன் மார்பிலே சாய்ந்து இறுக அணைத்து கொண்டு தன் காதலை வெளிப்படுத்தினாள்.

*************************

"அம்மா," என்ற குரலில் பழைய நினைவுகளில் இருந்து மீண்ட ருவந்திகா, குரல் வந்த திசையை நோக்கி கீழே பார்க்க, அவள் காலடியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தை ஒன்று விழுந்து கிடந்தது. அவசரமாக அந்த குழந்தையை தூக்கியவள்,

"என்ன ஆச்சு கண்ணா?, அடிப்பட்டுடுச்சா?," என அந்த குழந்தையின் கை கால்களில் ஒட்டியிருந்த மண்ணை தட்டி விட்டுக் கொண்டே கேட்க, குழந்தையோ, அழுது கொண்டே இருந்தது. அவளோ,
"சரி சரி, சரியாகிடும், அழக்கக்கூடாது. நல்ல பிள்ளைல, செல்லக்குட்டி ல,"

என குழந்தையை சமனதானப்படுத்த, அதற்குள் குழந்தையின் தாய் ஓடி வந்து அக்குழந்தையை தூக்கி கொண்டார்.

"ரொம்ப நன்றி மா," என நன்றி உரைத்தவர், அங்கிருந்து நகர்ந்து செல்ல, ருவந்திகாவிற்கோ மீண்டும் பழைய நினைவுகள் வந்து சூழ்ந்து கொண்டது.

காதல் தவறாகி போனதா? இல்லை காதலித்தவன் தவறாகி போனானா? என எதையும் அவளால் கணிக்க முடியவில்லை. கண்ணுக்கு தெரியாத சிறிய கடுகு போன்ற உருவம் கொண்ட விதையை நட்டு வைத்து, அதற்கு மண் இட்டு, உரம் போட்டு, தண்ணீர் ஊற்றி, பார்த்து பார்த்து வளர்த்து அது ஒரு மணம் வீசும் அழகிய மலர் தரும் என்ற நம்பிக்கையில் நித்தமும் காத்திருந்து, அரும்பு மலர ஆரம்பிக்கும் பொழுது அதன் மேலே அமிலத்தை ஊற்றினால், அந்த செடியும் சரி, அதை ஆசை ஆசையாக வளர்த்தவர்களும் சரி என்ன மனநிலையில் இருப்பர். அந்த நிலை தான் அவளுக்கு. அவள் காதல் மொட்டு மலர்ந்து மணம் வீசும் முன்னரே அதன் மீது அமிலத்தை ஊற்றி வேர் வரை கருக செய்துவிட்டது விதி. அந்த செடி எப்படி பட்ட வேதனையில் திளைத்திருக்குமோ, துளியும் குறைவில்லாது அவளும் அந்த வேதனையை அனுபவித்தாள். தற்பொழுது அதையெல்லாம் நினைக்கும் பொழுது மணம் ரணமாய் வலித்தது.

காலம் காயத்தை ஆற்றும், ஆனால் பட்ட ரணத்தை? பெரிய கேள்வி தான் பதில் தான் தெரியவில்லை.

"என்னடா மீனுக்குட்டி? வேலை கிடைக்கலையேன்னு வருத்தமா இருக்கா?," என சங்கர நாராயணன் அவள் தலையை ஆதரவாக தடவிக் கேட்க, அதில் தன் வேதனையை மறைத்து கொண்டு, சிரிப்புடன்,

"அதெல்லாம் இல்லை ப்பா. சும்மா தான் ஏதோ யோச்சிட்டு இருந்தேன்,"

என கூறி சமாளித்தாலும், அவரோ நம்பாமல்,
"அப்புறம் ஏன்டா சோகமா இருக்க?,"
என சந்தேகமாய் கேட்டார்.

"அதை விடுங்க ப்பா. நீங்க ஏன் ப்பா தனியா அப்பளம் விற்க போனீங்க. நானும் கூட வந்திருப்பேன்ல ப்பா,"
என அவள் பேச்சை மாற்றினாள்.

"பரவாயில்லை டா மீனுக்குட்டி. ஓரளவுக்கு வித்துட்டேன். இன்னைக்கு இது போதும்ம்மா. இருட்டுற நேரம் வந்துடுச்சு. வீட்டுக்கு போகலாம் வா மீனுக்குட்டி,"
என கூற, அவளும்
"சரிப்பா," என கூறியப்படி, இருவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

ருவந்திகாவும், சங்கர நாராயணனும் பொதுவான விஷயங்கள் பேசியபடி தங்கள் வீட்டை நோக்கி சாலையோரம் நடந்து வந்து கொண்டிருக்க, தீடீரென்று அவர்களை ஒட்டியபடி ஒரு கார் அதிவேகமாக வந்து, அருகில் இருந்த மரத்தில் போய் படார் என்று மோதி நின்றது.

அதில் அதிர்ந்து போய் ருவந்திகாவும் சங்கர நாராயணனும் அந்த காரை பார்த்து பதறி சுற்றும் முற்றும் பார்க்க, தெருவிலோ ஒருவரும் இல்லை.

காரோ வேகமாக மோதியதில், முன் பக்க கண்ணாடி உடைந்து, உள்ளிருந்த நபரோ, தலையில் அடிப்பட்டு, ரத்தக்கசிவோடு மயங்கிய நிலையில் ஓட்டும் சக்கரம் முன் தலை கவிழ்ந்து இருந்தார்.

"அப்பா, வண்டி மரத்தில் மோதி உள்ளே இருக்கிறவங்களுக்கு அடிப்பட்டுடுச்சு போல வாங்க ப்பா போய் பார்ப்போம்,"
என ருவந்திகா பதற, இருவரும் அருகில் போய் பார்க்க, அங்கே மயங்கிய நிலையில் இருந்ததோ தேவேஷ்வரின் தாத்தா தெய்வநாயகம்.

"அப்பா ரத்தம் வருது, சீக்கிரம் ஹாஸ்ப்பிடல் கூட்டிட்டு போகலாம்,"

என அவள் அவசரப்படுத்த, அதற்குள் அங்கு சில மக்கள் கூடி விட்டனர். அவர்களின் உதவியுடன், அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்று அவரை அவசர சிகிச்சை பிரிவில் சேர்த்தனர் ருவந்திகாவும், சங்கர நாராயணனும்.

**********************
தெய்வ நாயகத்திற்கு விபத்து ஏற்பட்டுவிட்டது என்ற தகவலை தேவேஷ்வருக்கு அழைத்து சொல்ல வேண்டி அவனின் குடும்பத்தார் மீண்டும் மீண்டும் தேவேஷ்வரனுக்கு தொடர்பு கொண்டு சோர்ந்து போயினர். மாறி மாறி அனைவரும் அழைக்க ஒருவருடைய அழைப்பையும் அவன் ஏற்கவில்லை. ஏற்கும் மன நிலைமையிலும் அவன் இல்லை. காலையில் நடந்த சம்பவம் அவனை எரிமலையாய் வெடிக்க செய்ததன் பலன் தான் இது.

ருவந்திகா அறைந்ததை தேவேஷ்வரனால் கடுகளவும் ஜீரணித்து கொள்ள முடியவில்லை. அதன் தாக்கம் அவனின் வேலையை மொத்தமாக பாதித்தது. அவன் கலந்து கொள்ள வேண்டி இருந்த கூட்டம், மேற்பார்வை என அனைத்தையும் கேன்சல் செய்தவன், நேரே அலுவலகத்திற்கு வந்து தன்னறையில் புகுந்து கொண்டான். கூண்டு புலியாக அவனறையில் வலம் வந்தவன் ஒரு பொருளை விடவில்லை. ஆத்திரம் தீரும் வரை அனைத்தையும் போட்டு உடைத்தான்.

"ஹவ் டார் யூ டூயிங் லைக் திஸ்?," என பார்க்கும் இடங்களில் எல்லாம் அவள் இருப்பது போல் கர்ஜித்தவன், அத்தனையையும் துவம்சம் செய்தான். முதலாளி அறையில் பெரிய போரே நடக்கிறது என்று அலுவலகத்தில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் அஞ்சி நடுங்கினர். கிஷோரோ உள்ளே நடக்கும் களோபரத்தில் எங்கே தான் மாட்டி கொள்வோமோ என அஞ்சியபடி அவன் அறை வாசலிலே தவம் கிடந்தான்.

நேரம் போனதே தவிர, தேவேஷ்வரனும் வெளியில் வரவில்லை. கிஷோராலும் உள்ளே போக முடியவில்லை. தெய்வ நாயகத்திற்கு விபத்து ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் இருப்பதை அவனுக்கு தெரிவிக்க வேண்டி அவனின் குடும்பத்தார் மாற்றி மாற்றி அழைத்தும் அவன் ஏற்க்கப்படாமல் போக, அடுத்து கிஷோருக்கு அழைத்து விஷயத்தை கூறினர். இனிமேலும் வெளியிலேயே இருந்தால் வேலைக்காகாது, நிலைமையின் தீவிரம் உணர்ந்து கிஷோர், தேவேஷ்வரன் அறைக்கு செல்ல முடிவெடுத்து, மெல்ல தலையை மட்டும் உள்ளே விடுத்து எட்டி பார்க்க, அப்படியே அதிர்ந்து விட்டான்.

அத்துணை அங்கோலமாக இருந்தது அவன் அறை. பயத்தில் மெல்ல அடியெடுத்து கதவருகே நின்று கொண்டவன்,

"சார்.., சார்," என மெல்லிய குரலில் அழைக்க, அவனோ இவனை முறைத்து பார்த்தான். கிஷோருக்கு அடி வயிறு கலங்கியது. இருந்தும் முக்கியமான விஷயம் ஆச்சே!!

"சார், நம்ம தெய்வ நாயகம் சாருக்கு ஆக்சிடெண்ட் ஆயிடுச்சாம். ஹாஸ்பிடலில் அட்மிட் பண்ணி இருக்கிறதா போன் வந்தது,"

என கூறியதும் தான் தாமதம்,

"வாட்...ட்...ட்,"

என அதிர்ந்து இருக்கையை விட்டு எழுந்தவன், புயல் வேகத்தில் அறையை விட்டு வெளியேறினான்.


வானத்தை நெருங்க பார்த்தால்
சூரியன் பகலிலும்,
நிலவு இரவிலும்,
காவல் காத்து என்னை தள்ளி நிறுத்தியது!!

காதல் வந்தது

வானம் மட்டுமல்ல
சூரியனும், சந்திரனும்
கூட என் பக்கத்தில்!!

அவள் அருகில் உள்ளாளே!!!

உனதுயிராகும்...






 
Status
Not open for further replies.
Top